ആയിരത്തൊന്ന് രാത്രികള്‍

യുവാവിന്റെയും മത്സ്യങ്ങളുടെയും കഥ

2009-11-09T20:42:00.001+03:00

യുവാവിന്റെയും മത്സ്യങ്ങളുടെയും കഥ
ഇവിടെ ഒരു രാജ്യവും രാജധാനിയുമുണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങേക്ക് എപ്പോള്‍ അതൊന്നും കാണാന്‍ സ്യാധ്യമല്ല.ശ്യാമദീപെന്ന ആ രാജ്യമാണ് അക്കാണുന്ന നാല് പര്‍വതങ്ങള്‍.എഴുപത് വര്‍ഷം ശ്യാമദീപ് ഭരിച്ചിരുന്ന എന്റെ പിതാവിനെ അള്ളാഹു സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സുല്‍ത്താനായി.എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ മുറപ്പെണ്ണിനെ ഞാന്‍ വിവാഹം കഴിച്ചു.ഒരു നിമിഷംപോലും ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞിരുന്നില്ല.അങ്ങനെ അഞ്ചു വര്‍ഷം കഴിജ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു വൈകുന്നേരം അവള്‍ സ്നാനഘട്ടത്തിനു പോയി.
അത്തഴാത്തിന് വിഭവങ്ങള്‍ തയ്യാറാക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവള്‍ പോയത്‌.ഞാന്‍ കുറച്ചൊന്നു വിശ്രമിക്കാന്‍ കിടപ്പറയില്‍ ചെന്നു.ദാസികളോട് വീശാന്‍ പറഞ്ഞു.ഒരാള്‍ കാല്‍ക്കലും മറ്റെയാള്‍ തലക്കലും ഇരുന്നു വീശാന്‍ തുടങ്ങി.ഭാര്യ അടുത്തില്ലാത്തതിനാല്‍ എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല,കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു എന്നാല്‍ സുബോധത്തോടെ,ഞാന്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു.അപ്പോള്‍ ഒരു ദാസി കൂട്ടുകാരിയോട് പറയുന്നത് കേട്ടു."നമ്മുടെ യജമാനന്റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ,അല്ലെ മസൂദ? വെറുമൊരു തേവിടിശ്ശിയെയാണല്ലോ ഈ പാവത്തിന് ഭാര്യയായി കിട്ടിയത്‌ "
"എനിക്കാ പിശാചിനെ കാണുന്നത് തന്നെ വെറപ്പാണ് "മസൂദ പറഞ്ഞു ."ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പുരുഷന്റെ കൂടെ കിടക്കുന്ന വേശ്യ !"
"യജമാനിതൊന്നും അറിയുന്നില്ലല്ലോ! "
"എങ്ങനെ അറിയാന്‍ ?ഭര്‍ത്താവിനു മരുന്നു കൊടുത്ത് മയക്കിക്കിടത്തിയിട്ടല്ലേ അവളുടെ നിശാ സഞ്ചാരം.ഉറങ്ങാന്‍ നേരം അദ്ദേഹം കുടിക്കുന്ന വീഞ്ഞില്‍ കറുപ്പ് ചേര്‍ത്ത് കൊടുത്താല്‍ വെളുപ്പോളം ബോധം ഉണ്ടാകില്ല.ചത്തതുപ്പോലെ കിടക്കും.പിന്നെ ഭാര്യക്ക്‌ ഉടുത്തൊരുങ്ങി എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും പോകാമല്ലോ.രാവിലെ അവള്‍ വന്ന് എന്തോ മരുന്നു മണപ്പിക്കുബോള്‍ ആണ് ഇദ്ധേഹം ഉറക്കമുണരുന്നത്."
ദാസികളുടെ സംഭാഷണം കേട്ടപ്പോള്‍,പ്രഭോ എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ ഇരുള്‍ പരന്നു.എന്റെ അക്ഷമ കാരണം അന്ന് സമയം ഒട്ടും പോകുന്നില്ല എന്നു തോന്നി.ഒടുവില്‍ എന്റെ ഭാര്യ തിരിച്ചുവന്നു.
അവള്‍ അത്താഴം വിളബി.ഒന്നും അറിയാത്തമട്ടില്‍ ഞാന്‍ അവളോട്‌ സംസാരിക്കുകയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.അവസാനമായി കുടിക്കാറുള്ള വീഞ്ഞ് അവളെനിക്ക് തന്നപ്പോള്‍ ഞാനത് ചുണ്ടോടു ചേര്‍ത്ത് രഹസ്യമായി കുപ്പായത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഒഴിച്ചു.എന്നിട്ട് വേഗം കിടക്കയില്‍ വീണ് ഉറക്കം നടിച്ചു.അല്പം കഴിജ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു,:"ഉറങ്ങു പിശാചേ,ഉറങ്ങ്‌ ,ഒരിക്കലും ഉണരാതെ ഉറങ്ങ്‌.ഞാന്‍ നിന്നെ വെറുക്കുന്നു.നീ അടുത്തുള്ള ഓരോ നിമിഷവും നരകതുല്യം അറപ്പുള്ളതാകുന്നു."
അവളെഴുന്നേറ്റു മോടിയില്‍ വസ്ത്രം ധരിച്ചു.മേലാകെ സുഗദ്ധദ്രവ്യം പൂശി എന്റെ വാള്‍ കയ്യിലെടുത്തു കൊട്ടാരത്തിന് പുറത്തു കടന്നു.അവളുടെ പിന്നാലെ ഞാനും പോയി.കമ്പോളങ്ങള്‍ കടന്നു നഗരത്തിനു പിന്നിലുള്ള പ്രവേശനകവാടത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസിലാകാത്ത ഭാഷയില്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു.വാതില്‍ താനേ തുറന്നു.നഗരത്തിനു വെളിയിലെത്തിയ അവളെ ആരുമറിയാതെ പിന്തുടര്‍ന്നു.അവസാനം ചവറ്റു കൂനകള്‍ക്കിടയിലുള്ള ഒരു ചെറ്റകുടിലിനു മുന്നില്‍ അവള്‍ നിന്നു.ചെറിയരു വാതിലൂടെ അവള്‍ കയറി ഞാന്‍ ഒരു മണ്തിട്ടയില്‍ കയറി ചുവരിലെ വിടവിലൂടെ നോക്കി.കരിക്കട്ടപ്പോലെ കറുത്ത ഒരു കാപ്പിരിയുടെ മുന്നിലേക്കണവള്‍ ചെന്നത്.രോഗം പിടിച്ചു വിക്രതമായ ആ രൂപം കരിബിന്‍ചണ്ട്ടി വിരിച്ചു നിലത്തു കിടക്കുകയായിരുന്നു.എന്റെ ഭാര്യ ആ നീഗ്രോയുടെ മുന്നില്‍ മുട്ടുകുത്തി.അവന്‍ തലയുയര്‍ത്തി അവളോട്‌ ചോതിച്ചു,"ഇത്ര നേരം നീ എവിടെയായിരുന്നു ? എന്റെ കൂട്ടുകാരും അവരുടെ പെണ്ണുങ്ങളും അല്പം മുന്‍പ് എവിടെ നിന്നു പോയതേയുള്ളൂ.നീയില്ലാതതിനാല്‍ എനിക്ക് കുടിക്കുവാന്‍ പോലും രസം തോന്നിയില്ല."
അപ്പോള്‍ എന്റെ ഭാര്യ പറയുകയാണ്‌ :"എന്റെ കരളേ,എനിക്കൊരു ഭര്‍ത്താവുണ്ടന്നറിയില്ലേ.?എന്റെ മുറചെറുക്കന്‍.അയാളെ എനിക്ക് വെറുപ്പാണ്.അങ്ങേക്ക് ആപത്തുണ്ടാകും എന്നു കരുതി ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കുന്നു.അല്ലെങ്കില്‍ എന്നെ ഈ നാട് ഞാന്‍ തകര്‍ത്ത്‌ തരിപ്പണമാകിയേനെ."
"കള്ളം പറയുന്നോ നായെ ?നീ മറ്റാരുടെയോ അടുത്തുകിടന്നു കിതപ്പടക്കിയിട്ടു വരുന്ന വഴിയാണ്.ഇനി ഇങ്ങനെ പറ്റിച്ചാല്‍ ആ നിമിഷം ചവിട്ടിപ്പുറത്താകും."

എന്റെ പ്രഭോ ,അവര്‍ പറഞത് സ്വന്തം ചെവികൊണ്ട് കേട്ടിട്ടും എനിക്ക് വിശ്യസിക്കാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു..തുടര്‍ന്ന് നടന്നതാകട്ടെ അതിലേറെ ബീഭല്സവും,
അവള്‍ നീഗ്രോയുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.അവസാനം അവന്‍ കനിഞ്ഞു .അവള്‍ സന്തോഷത്തോടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉരിഞ്ഞുകളഞ്ഞു നഗ്നയായിനിന്നു.
"എനിക്കു വിശക്കുന്നു, തിന്നാനെന്തെങ്കിലും"അവള്‍ ആവിശ്യപെട്ടു.
"ആ കലത്തില്‍ എല്ലിന്‍സൂപ് കുറച്ചു കാണും.പാട്ടയില്‍ അല്പം മദ്യവും"അവന്‍ പറഞ്ഞു .
അവള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ അത് ഭക്ഷിച്ചു,എന്നിട്ട് കരിബിന്‍ചണ്ടിയില്‍ അവന്റെ വ്യര്‍ത്തികെട്ട പുതപ്പിനുള്ളില്‍ നുഴഞ്ഞുകയറി.
എന്റെ തലച്ചോര്‍ മരവിച്ചുപോയ്യിരുന്നു.കുറെനേരം ഞാനെവിടെ നിന്നിരിക്കണം.പിന്നീട് സ്ഥലകാലബോതമുണ്ടായപ്പോള്‍ രണ്ടിനെയും കൊല്ലാനുറച്ചു,
ഞാന്‍ പതുക്കെ അകത്തു കടന്നു.
എന്റെ വാള്‍ നിലത്തു കിടക്കുന്നത് ഞാനെടുത്തു നീഗ്രോയുടെ കഴുത്തില്‍ ആഞ്ഞുവെട്ടി.
അപ്പോള്‍ നേരം പുലര്‍ന്നു.
ഷഹറാസാദ് കഥ നിര്‍ത്തി.
ഷഹരിയാര്‍ രാജാവ് സൂര്യസ്ഥമയംവരെ മന്ത്രശാലയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയിട്ട് അ:ന്തപുരത്തില്‍ മടങ്ങിവന്നു.കഥ തുടരാന്‍ ദുനിയാസാദ് സഹോദരിയോട് അവിശ്യപെട്ടു.
"രാജകല്പന ഞാന്‍ അനുസരിക്കും "ഷഹറാസാദ് പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി ഷഹറാസാദ് കഥ തുടര്‍ന്നു.
അര്‍ദ്ധശിലമനുഷ്യനായ യുവാവ് രാജാവിനോട് തന്റെ കഥയുടെ ശേഷിച്ച ഭാഗം പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു.
എന്റെ വാള്‍ നീഗ്രോയുടെ കണ്ട്ടനാളം മുറിച്ചു.ഒരു ഞരക്കം പുറത്തുകേട്ടു.അവന്‍ ചത്തെന്നു ഞാന്‍ കരുതി.(ചത്തില്ലെന്നു പിന്നീടാണ് മനസിലായത് )
ഉറങ്ങിക്കിടന്ന എന്റെ ഭാര്യ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണര്‍നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നില്ല.ആരും കാണാതെ ഓടി കൊട്ടാരത്തില്‍ വന്നു.കുറെ കഴിഞ്ഞു എന്റെ ഭാര്യയും മുറിയിലെത്തി എന്നോടപ്പം കട്ടലില്‍ കിടന്നു.
രാവിലെ അവള്‍ തല മൊട്ടയടിച്ചു വിലാപവസ്ത്രങള്‍ അണിഞ്ഞിരുന്നു."പ്രിയ ഭര്‍ത്താവേ,എന്റെ അമ്മ മരിച്ചു പോയ്യന്നു ഞാനറിഞ്ഞു .എന്റെ അച്ഛന്‍ യുദ്ധത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടന്നും,
ഒരു സഹോദരനെ തേള്‍ കുത്തി കൊന്നു.കോട്ട മതിലിടഞ്ഞുവീണു മറ്റൊരു സഹോദരനും മരിച്ചു പോയി.അത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ ദു:ഖം ആചരിക്കുന്നു,"എന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിശദികരണം.
അവളെ സംശയിക്കുന്നതായി ഞാന്‍ ഭാവിച്ചില്ല, "നിനക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് മാത്രം ചെയ്യാം"ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഒരു വര്‍ഷം അവള്‍ ദു:ഖിതയായി കാണപ്പെട്ടു.വര്‍ഷാവസാനം അവള്‍ പറഞ്ഞു."എനിക്ക് ഒറ്റക്കിരുന്നു വിലപിക്കാന്‍ ഒരു മണ്ഡപം കെട്ടിത്തരണം."."നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ആകാം".
ഞാന്‍ അനുവാദം കൊടുത്തു.
ഒരു വലിയ ശവകുടീരംപോലുള്ള മണ്ഡപം പണിത്,മുറിവേറ്റ നീഗ്രോയെ അതിനുള്ളില്‍ കിടത്തി പരിചരിച്ചു,തീരെ ദുര്‍ബലനായ അവന് അവളുടെ കാമാര്‍ത്തി ശമിപിക്കുവാനോ,സംസാരിക്കുവാന്‍ പോലുമോ ആകുമായിരുന്നില്ല.രാവിലെയും വൈകുന്നെരവും അവള്‍ അവന് ആഹാരം കൊടുത്തു.അങ്ങനെ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പഴും അവളുടെ d ദു:ഖം ശമിച്ചില്ല.തീരെ ശമനശിച്ചപ്പോഴ്രു ദിവസം ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു :"ആ രഹസ്യ കാമുകനെ ഇനിയും നിനക്ക് മറക്കാറായില്ലേ ?" അപ്പോഴാണ് നീഗ്രോയെ വെട്ടി മുറിവേല്പിച്ചത്തു ഞാനാണന്ന സത്യം അവളറിഞ്ഞത്.പുലിയെപ്പോലെ ചീറികൊണ്ട് അവള്‍ എന്നെ നോക്കി എന്തോ ചിലത് പറഞ്ഞു ,ശപിച്ചതായിരിക്കും. അതോടെ എന്റെ അര്‍ദ്ധഭാഗം ശിലയായിതീര്‍ന്നു ഒരിജ്ജുപോലും അനങ്ങാന്‍ എനിക്കു വയ്യ എന്നെ മാത്രമല്ല അവള്‍ ശപിച്ചത്‌ .നാല് ദ്യിപുകള്‍ ചേര്‍ന്ന എന്റെ രാജ്യത്തെ നാല് മലകളാക്കി.എന്റെ പ്രജകളെയെല്ലാം ഈ കായലിലെ മത്സ്യങ്ങളാക്കി.തീര്‍ന്നില്ല .അവള്‍ ദിവസേന ഇവിടെ വന്നു ചാട്ട കൊണ്ട് എന്നെ അടിക്കുകയും ചെയ്യും."ഇത്രയും പറഞ്ഞു യുവാവ് കരഞ്ഞു തുടങ്ങി.
രാജാവ് യുവാവിനെ ആശ്യസിപിച്ചു."വിഷമിക്കതിരിക്കു സ്നേഹിതാ,അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ എവിടേയാണന്നു പറയാമോ ?".
"കൂടാരത്തില്‍ നീഗ്രോയുടെ സമീപത്തുണ്ട് ദിവസവും എന്നെ അടിക്കുവാനായി ഇവിടെ വരും ".
"ഏതു വിതേയും ഞാന്‍ നിങളെ സഹായിക്കും "എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് രാജാവ് അവിടെനിന്നുപ്പോയി.
അര്‍ദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവ് നീഗ്രോ കിടന്നിരുന്ന കൂടാരത്തില്‍ ചെന്ന് അയാളെ വെട്ടിക്കൊന്നു.ശവശരീരം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കിണറ്റിലെറിഞ്ഞു.
എന്നിട്ട് നീഗ്രോയുടെ വേഷം ധരിച്ചു അയാളുടെ കിടക്കയില്‍ കിടന്നു.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സുല്‍ത്താന്റെ ഭാര്യ ഒരു കപ്പു വീഞ്ഞുമായി വന്ന് കാമുകനോടന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി ,
"പ്രിയപ്പെട്ടവനെ ഇന്നെകിലും എന്നോട് സംസാരിക്കുമോ ?ഇതാ ഈ വീഞ്ഞു കുടിക്കു ".
രാജാവ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി നീഗ്രോയുടെ മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു "അല്ലാഹുവിനു സ്തുതി "
അവള്‍ സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി .
"ഹോ,അങ്ങേക്ക് സംസാരശേഷി തിരിച്ചു വീണ്ടുകിട്ടിയല്ലോ."
"വേണ്ട,ഒന്നും പറയണ്ട "നീഗ്രോ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ രാജാവ് പറഞ്ഞു.
എന്താണങ്ങനെ പറയുന്നത്, ?
"നീ നിന്റെ ഭര്‍ത്താവിനെ ദിവസവും തല്ലിചതിക്കുന്നു.അയാളുടെ നിലവിളി കേട്ട് എനിക്ക്‌ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നില്ല."
"അങ്ങ് പറഞ്ഞാലുടന്‍ ഞാനയാളെ മോചിപിക്കാം".
"എത്രയും പെട്ടന്നാകട്ടെ"
"ശരി ,ഞാനിതാ വരുന്നു "എന്ന് പറഞ്ഞു അവള്‍ കൂടാരത്തില്‍ നിന്നു പോയി.കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്ന് യുവാവിന്റെ മേല്‍ മന്ത്രം ജപിച്ച വെള്ളം തളിച്ചിട്ടു നിന്റെ ശരീരം പൂര്‍വസ്ഥിയിലാകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു അയാളുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു കാലുകള്‍ക്ക് ജീവനുണ്ടായി അയാള്‍ എണീറ്റ്‌ നിന്നു .
സന്തോഷം കൊണ്ട് മതിമറന്ന അയാളോട് അവള്‍ പറഞ്ഞു "പൊയ്ക്കോ ഇനി എന്റെ മുന്നില്‍ കണ്ടാല്‍ കൊന്നുകളയും"യുവാവ് ഓടിപ്പോയി.
അവള്‍ കൂടാരത്തില്‍ വന്ന് കാപ്പിരിയുടെ വേഷത്തില്‍ കിടന്ന രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു
"എഴുന്നേല്‍ക്കു അങ്ങ് പറഞ്ഞത് ഞാനനുസരിച്ചു ".
ദുര്‍ബലമായ ശബ്ദത്തില്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു."ഇത്രയും പോരാ.എനിക്ക്‌ മനസമാനം കിട്ടണമെങ്കില്‍ ഇനിയും ചിലതുകൂടി ചെയ്യാനുണ്ട്".
"എന്താണത് ?"
"കായലിലെ മത്സ്യങ്ങള്‍.രാത്രിതോറും അവ മാനത്ത് നോക്കി എന്നെയും നിന്നെയും ശപിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ടണെന്റെ രോഗം മാറാത്തത് അവയെ മോചിപ്പിച്ചുട്ടു വന്നാല്‍ ഞാന്‍ എണീറ്റുനില്‍ക്കും തീര്‍ച്ച."
"അങ്ങെയുടെ ഇഷ്ടംപ്പോലെ ."
അവള്‍ കായല്‍തീരത്തു വന്ന് ഒരു കുടന്ന വെള്ളം കയ്യിലെടുത്തു.
ഈ സമയം സൂര്യനുദിച്ചു.ശഹറാസാദ് കഥ പറച്ചില്‍ നിറുത്തി .
അന്ന് രാത്രി അവള്‍ പറഞ്ഞു :
മന്ത്രവാദിനി കായല്‍കരയില്‍ ചെന്ന് ഒരു കുടന്ന വെള്ളം വെള്ളമെടുത്തു മന്ത്രം ജപിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ ഭുചലനമുണ്ടായി.മലകള്‍ ദ്വീപുകളായി നാടും നഗരവുമുണ്ടായി.മത്സ്യങ്ങള്‍ മനുഷരായി.
കാമുകസവിധത്തിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അവള്‍ കണ്ടത് ക്രുദ്ധനായ രാജാവിനെയാണ്.അദ്ദേഹം വാള്‍മുന അവളുടെ നെഞ്ചില്‍ താഴ്ത്തി നിലത്തു വീണ അവളെ രണ്ടായി വെട്ടി മുറിച്ചു.എന്നിട്ട് യുവാവിനെ തേടി ചെന്നു.
യുവാവ് രാജാവിന്റെ കരങ്ങളില്‍ ചുംബിച്ചു സന്തോഷം പ്രകടിപിച്ചു.
"നിങ്ങള്‍ എന്നോടൊപ്പം പോരുന്നോ ,അതോ ഇവിടത്തെ സുല്‍ത്താനായി കഴിയുന്നോ ? രാജാവ് ചോദിച്ചു.
"ഇനി അങ്ങയില്‍നിന്നും അകന്നു നില്‍കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല."യുവാവ് പറഞ്ഞു.പക്ഷെ അങ്ങയുടെ രാജ്യം ഇവിടെയാണന്നറിയാമോ .?"
"ഇന്നു മുതല്‍ നീ എന്റെ മകനാണ്,എനിക്കൊരു മകനില്ലാത്തത് അള്ളാഹു പരിഹരിച്ചു.രണ്ടു ദിവസത്തെ യാത്ര കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്റെ നാടിലെത്താം."
"അങ്ങേക്ക് തെറ്റിപോയ്യി,ദൈവം സഹായിച്ചാല്‍ ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ട് അവിടെയെത്താം അത്രയ്ക്ക് ദൂരെയാണ്.ദുര്‍മന്ത്രവാദം കൊണ്ട് ഈ രാജ്യത്തെ ചുരുക്കി കളഞ്ഞത് കൊണ്ട് രണ്ടര ദിവസം നടന്നപ്പോള്‍ അങ്ങിവിടെ എത്തിചേര്‍ന്നത്."
താന്‍ മക്കയില്‍ തീര്‍താടനത്തിന് പോകുന്നെന്നു പറഞ്ഞു യുവാവ് രാജാവിടൊപ്പം യാത്രയായി.രാജവിനാകട്ടെ നാട്ടില്‍ നിന്നു പോന്നിട്ട് ഒരു വര്‍ഷത്തോളമായതിനാല്‍ മടങ്ങാന്‍ തിടുക്കമായിരുന്നു.
ഒരു വര്‍ഷം യാത്ര ചെയ്തു നാട്ടിലെത്തിയ രാജാവിനെ പ്രജകള്‍ ഹര്‍ഷാരത്തോടെ എതിരേറ്റു.രാജാവ് മന്ത്രിയോട് അങ്ജാപിച്ചു "ഇതിനെല്ലാം കാരണക്കാരനായ മുക്കുവനെ ഉടന്‍ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വരൂ"
മുക്കുവന്‍ വന്നു രാജാവ് അയാളെ സമ്മാനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മൂടി അയാള്‍ നിമിത്തമാണല്ലോ ശ്യാമ ദ്വീപിലെ ജനങ്ങള്‍ ശാപ മോചിതരായത് .അയാള്‍ക്ക്‌ എത്ര കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടന്ന് രാജാവ് ചോതിച്ചു.ഒരാണും രണ്ടു പെണ്ണും എന്ന് മുക്കുവന്‍ പറഞ്ഞു.അതിലൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ രാജാവ് ഭാര്യയാക്കി.മറ്റേ പെണ്‍കുട്ടിയെ യുവാവായ രാജകുമാരനും വിവാഹം കഴിച്ചു.മുക്കുവനെ ഖജനാവ് മേധാവിയായി നിയമിച്ചു.ശ്യാമ ദ്വീപം ഭരിക്കാന്‍ മന്ത്രിയെ നിയമിച്ചു .എല്ലാവരും സസുഖം ദീര്‍ഘകാലം ജീവിച്ചു.
"പക്ഷെ രാജാവു തിരുമനസേ ,ഈ കഥയാണ് ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന് തീര്‍പ്പ് കല്പിക്കാന്‍ വരട്ടെ.ഇതിനെ വെല്ലുന്ന മറ്റൊരു കഥ ഞാന്‍ പറയാം".എന്ന മുഖവുരയോടെ ശഹറാസാദ്
ചുമട്ടുക്കാരന്റെയും പെണ്‍കുട്ടിയുടെയും കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

രാജകുമാരനും രാക്ഷസിയും

2009-11-06T19:08:00.003+03:00

രാജകുമാരനും രാക്ഷസിയും

പണ്ടൊരു രാജാവിന് നായാട്ടില്‍ ഏറെ പ്രിയമുള്ള പുത്രനുണ്ടായിരുന്നു.നായാട്ടിനു പോകുമ്പോള്‍‍ രാജകുമാരന് അകബടി സേവിക്കാന്‍ രാജാവ് ഒരു മന്ത്രിയെ നിയമിച്ചു.

ഒരിക്കല്‍ രാജകുമാരന്‍ മന്ത്രിയുമൊത്ത് നായാട്ടിനു പോയി.കുറേ ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ ‍ഒരത്ഭുതജീവി അവരുടെ മുന്നില്‍ പ്രതിക്ഷപെട്ടു.ആ ജീവിയുടെ രഹസ്യം അറിയാമായിരുന്ന മന്ത്രി,"കുമാര അതിനെ വിട്ടു കളയരുതേ "എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .

രാജകുമാരന്‍ ജീവിയുടെ പിന്നാലെ കുതിരയെ പായിച്ചു.കുറച്ചു കഴിജ്ഞപ്പോള്‍‍ ജീവി മരുഭുമിയിലെവിടെയോ മറഞ്ഞു.ഏതു വഴി പോകണമെന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ച രാജകുമാരന്‍ പാതയോരത്ത് കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടു.അവളാരാണെന്ന് ചോതിച്ചപ്പോള്‍‍ ഒരു രാജകുമാരി ആണെന്നും അകമ്പടിക്കാരുമൊത്ത് പോകുബോള്‍‍ ഉറക്കം തൂങ്ങി കുതിരപ്പുറത്ത് നിന്ന് വീണു വഴി തെറ്റി അലയുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു .രാജകുമാരന് ദയവുതോന്നി അവളെ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറ്റി,കുറേ ദുരം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ഒരു പുര കണ്ടു മൂത്രശങ്ക തീര്‍ക്കാന്‍ എന്നു പറഞ്ഞു പെണ്‍കുട്ടി താഴെയിറങ്ങി പുരക്കുള്ളിലേക്ക് പോയി.

അവള്‍ തിരിച്ചു വരാന്‍ താമസിച്ചപ്പോള്‍‍ രാജകുമാരന്‍ മെല്ലെ പിന്നാലെ ചെന്നു.കുമാരന്‍ കണ്ട കാഴ്ച ഭയാനകമായിരുന്നു.പെണ്‍കുട്ടി രാക്ഷസിയായി മാറി അവളുടെ കൂട്ടുകാരോട്‌ പറയുകയാണ്‌,"ഇന്നു ഞാനൊരു തടിയന്‍ ചെറുപ്പകാരനെ കൊണ്ടുവന്നിടുണ്ട്.നമുക്ക് വയറുനിറയെ തിന്നാം."

അതു കേട്ട രാജകുമാരന്‍ ഞെട്ടി.വല്ലവിധേനയും ഒച്ച്ചയുണ്ടാകാതെ വെളിയിലെത്തി.വീണ്ടും പെണ്‍കുട്ടിയുടെ രൂപം മാറി പുറത്ത്‌ വന്ന രാക്ഷസി ഭയന്നുവിറക്കുന്ന രാജകുമാരനോട് ചോതിച്ചു."നിങ്ങള്‍ ആരെയോ ഭയപ്പെടുന്നപോലെയുണ്ടല്ലോ"?

തനിക്കൊരു ശത്രുവുണ്ടന്ന്‍ രാജകുമാരന്‍ പറഞ്ഞു

"നിങ്ങള്‍ ഒരു രാജകുമാരന്‍ ആണെന്നെല്ലേ പറഞ്ഞത്.പണം കൊടുത്ത് ശത്രുവിനെ പ്രീതിപെടുത്തികൂടെ ?"

"പണം കൊടുത്ത് അയാളെ പ്രീതിപെടുത്താന്‍ കഴിയില്ല അയാള്‍ക്ക്‌ എന്റെ ജീവനാണ് വേണ്ടത്.ഏതു നിമിഷവും അയാള്‍ എന്റെ ജീവനെടുക്കുമെന്ന ഭയമാണ്."

"ശത്രുവില്‍ നിന്ന് രക്ഷ നേടാന്‍ അള്ളാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ത്തിക്കു.അള്ളാഹു അങ്ങയെ തുണക്കും."പെണ്‍കുട്ടി ഉപദേശിച്ചു.

രാജകുമാരന്‍ തല ഉയര്‍ത്തി പ്രാര്‍ത്തിച്ചു."പാതിതര്‍ക്ക് ആശ്യാസമേകുന്നവനേ,ശത്രുവിനെ ജയിക്കാന്‍ എനിക്ക് കരുത്തെകണമേ,എന്നെ രക്ഷികണമേ പ്രാര്‍ത്ഥന കേട്ടു രാക്ഷസി അപ്രദിശ്യയായി രാജകുമാരന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്നു മന്ത്രിയുടെ വഞ്ചനെയെ പറ്റി പറഞ്ഞു.രാജാവ് മന്ത്രിയെ വധിച്ചു.

കഥ പറഞ്ഞു തീര്‍ന്ന മന്ത്രി യൂനാന്‍ രാജാവിനോട്എങ്ങനെ ഉപദേശിഛു."തിരുമനസേ അങ്ങു വൈദ്യനെ കണ്ണടച്ചു വിശ്യസിക്കുകയാണങ്കില്‍ അയാള്‍ അങ്ങയുടെ നാശത്തിനു വഴിയോരുക്കും.പാരിദോഷികങ്ങള്‍ വാങ്ങി കൂടുന്ന അതെ നിമിഷം തന്നെ അങ്ങയെ കൊല്ലാനുള്ള പ്ലാന്‍ തയ്യാറാക്കുകയാണ്.ഒരു പന്ത് കൊണ്ട് രോഗം മാറ്റിയവന് മറൊരു പന്ത് കൊണ്ടു കൊലനടുത്തുവാനും കഴിയുമേന്നോര്കണം."

ഒടുവില്‍ രാജാവിനു മനം മാറ്റമുണ്ടായി.

"നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ.അയാള്‍ എങ്ങുനിന്നോ വന്ന ചാരനാണ്.എന്തെങ്കിലും കയ്യില്‍ തന്നു മണപ്പിച്ചു എന്നെ കൊല്ലാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ കഴിയും ഇനി ഞാനെന്താണ് വേണ്ടത്."

"ഉടനെ അയാളെ വിളിച്ചുവരത്തണം "മന്ത്രി ഉപദേശിച്ചു."ഒട്ടും വൈകാതെ ആ വഞ്ചകന്റെ ശിരശ്ശേദം നടത്തണം..ശത്രു ആക്രമണം തുടങ്ങുന്നത്തിനു മുന്‍പ് അങ്ങോട്ട്‌ കയറി ആക്രമിക്കുന്നതാണ് യുദ്ധതന്ത്രം."

"ആരെവിടെ,വൈദ്യന്‍ റയ്യാനെ ഉടനെ ഹാജറാക്കെട്ടെ."രാജാവ് കല്പിച്ചു .

വൈദ്യന്‍ ആസന്നമായ ആപത്തിനെകുറിച്ചറിയാതെ രാജ സന്നിധിയില്‍ എത്തി.

രാജാവ് റയ്യനോട് ചോതിഛു."എന്തിനാണ് നിങ്ങളെ വിളിച്ചു വരുത്തിയതെന്നറിയുമോ ?"

"അല്ലാഹുവിനു മാത്രം അറിയാം "വൈദ്യന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു .

"നാം നിന്നെ കൊല്ലാന്‍ തീരുമാനിച്ചു."ഇന്നു രാജാവ് പറഞ്ഞത് കേട്ടു അബ്ബരപ്പോടെ വൈദ്യന്‍ ചോതിഛു."എന്നെ കൊല്ലാനോ ?ഞാനെന്തു തെറ്റു ചെയ്തു പ്രഭോ ?

"നീയൊരു ചാരനാണ്.എന്നെ കൊല്ലാന്‍ വന്ന ചാരന്‍ .അതു കൊണ്ട് നിന്നെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ പോകുന്നു ."എന്നിട്ട് ആരാച്ചാരോട് ആഞ്ഞ്ഞാപിച്ചു.".ഇയാളുടെ കഴുത്തിവെട്ടി കൊന്നുകളയണം .ദുര്‍മത്രവാദിയും അയാളുടെ കൂടോത്രവും തുലയട്ടെ."

എന്നെ രക്ഷിക്കെണേ,അള്ളാഹു അങ്ങയെ അനുഗ്രഹിക്കും.."റയ്യാന്‍ കേണപേക്ഷിച്ചു."എന്നെ കൊല്ലരുതേ പാപം ചെയ്യരുതെ.!

രാജാവ് പറഞ്ഞു "എനിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടണമെങ്കില്‍ നീ മരികണം.

കയ്യിലൊരു പന്ത് തന്നു നീയെന്റെ അസുഖം മാറ്റി.മറ്റൊരു പന്ത് തന്നു നീയെന്നെ കൊല്ലാനും മടിക്കാറില്ല."

"ഇതാണോ രാജനീതി ? ഇതാണോ പ്രതുപകാരം ? റയ്യാന്‍ ചോതിച്ചു.

"നീ മരിക്കുക തന്നെ വേണം ,എന്റെ തീരുമാനത്തില്‍ മാറ്റമില്ല."

ഇത്ര വലിയ ഒരു ദുഷ്ടനെയാണല്ലോ ഞാന്‍ തീരാവ്യാധിയില്‍ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതോര്‍ത്തു റയ്യാന്‍ കൂടുതല്‍ ദു:ഖിച്ചു.

ആരച്ചാര്‍ വൈദ്യന്റെ കണ്ണു മൂടികെട്ടി വാള്‍ത്തല മൂര്‍ച്ചവരുത്തി.രാജാവിന്റെ അനുഞ്ജക്കായി കാത്തുനിന്നു.അതിനിടെ വൈദ്യന്‍ പറഞ്ഞു :"രാജാവേ,അങ്ങെനിക്ക് തന്ന സമ്മാനം കേമമായി."

രാജസദസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന പലരും വൈദ്യനെ കൊല്ലരുതെന്ന് അപേഷിച്ചു.എന്നിട്ടും രാജാവിന്റെ മനസലിജ്ജില്ല.

എന്ത് വന്നാലും തന്നെ കൊന്നെ അടങ്ങു എന്നാണ് രാജാവിന്റെ തീരുമാനമെന്നു മനസിലാക്കിയ റയ്യാന്‍ അപേഷിച്ചു"എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ ഇടവേള അനുവധികണം.കുടുംബാഗങളോട് യാത്ര പറയുകയും,എന്റെ ഔഷധ ഗ്രന്തഗ്ങള്‍ നഷ്ടപെടാത്തെ നോക്കണം.ഏറ്റവും വിലപിടിച്ച ഒരു ഗ്രന്ഥo ,അപ്പൂര്‍വ്വ ഔഷധങ്ങളുടെ യോഗം വിവരിക്കുന്ന പുസ്തകം അങ്ങേക്ക് തരാം .അതു പ്രതേകം സൂക്ഷിക്കണം"

അതെന്തു പുസ്തകമാണെന്ന് രാജാവ് ചോതിച്ചു.

അതു കൊണ്ടുള്ള ഉപയോകം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ എളുപ്പമല്ല.എന്റെ കഴുത്തുവെട്ടിയ ശേഷം ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു പുറം മറികണം.അതിന്റെ ഇടതു വശത്തെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു വരി വായിച്ചിട്ട് എന്ത് ചോതിച്ചാലും ഉത്തരം കിട്ടും.

രാജാവ് അത്ഭുതപെട്ടു :"ഇതു വാസ്തവമോ ? അറ്റുപോയ ശിരസ്സ്‌ സംസാരിക്കുമോ ?"

"വാസ്തവമാണ് .ഇതാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മഹത്യം."

രാജാവ് വൈദ്യനെ ഭടന്‍മ്മാരുടെ ബന്തവസ്സില്‍ വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചു .അന്നും പിറ്റേന്ന് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം ശരിയായി.മൂന്നാം നാള്‍ വൈദ്യനെ രാജാവിന്റെ മുന്നില്‍ ഹാജരാക്കി. വൈദ്യന്‍ ഒരു പഴയ പുസ്തകവും കറുത്ത പൊടി നിറച്ച കൊച്ചു ചിമിയും കീശയില്‍ നിന്നെടുത്തു.ചിമിയിയിലെ പൊടി ഒരു തളികയില്‍ കുടഞ്ഞിട്ട്‌.വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് പരത്തി.എന്നിട്ട് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു :

"ഇതാ ഈ പുസ്തകം എടുക്കാം;പക്ഷെ ,എന്റെ തല വെട്ടിയതിന് ശേഷം മാത്രമേ ഇതു തുറക്കാവു,മുറിഞ്ഞ ശിരസ് തളികയിലെ പൊടിയില്‍ അമര്‍ത്തി വച്ചതിനു ശേഷം മാത്രമേ തുറക്കാവു.എന്നിട്ട് വേണം ചോത്യം ചോതിക്കാന്‍ .

വൈദ്യന്‍ പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുമ്പ്‌ രാജാവ് പുസ്തകം തുറക്കാന്‍ തിടുക്കമായി.

പേജുകള്‍ പരസ്പരം ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നിരുന്നത് കൊണ്ട് വിരലില്‍ തുപ്പല്‍ തൊട്ടു ആദ്യപുറം മറച്ചു.ഇങ്ങനെ ഓരോന്നായി ആറു പേജുകള്‍ മറിചിട്ടും അക്ഷരങ്ങള്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ല."ഇതിലൊന്നും എഴുതിയിട്ടില്ലലോ."എന്നു രാജാവ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ "ഇനിയും മറിക്കണം."എന്നായി വൈദ്യന്‍.രാജാവ് വീണ്ടും പേജുകള്‍ മറിച്ചു.ഒരു മിനിറ്റ്‌ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ്‌ കടലാസ്സില്‍ പുരണ്ടിരുന്ന വിഷം തുപ്പലില്‍ കൂടി രാജാവിന്റെ ശരീരത്തില്‍ പ്രവേശിഛു."വിഷം "വിഷം"എന്നലറികൊണ്ട് രാജാവ് മരിച്ചു വീണു.

റയ്യാനെ കൊല്ലാന്‍ തീരുമാനിചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ രാജാവിനു അകാലത്തില്‍ മരിക്കേണ്ടിവരില്ലായിരുന്നു.എന്നു നിനക്കു മനസിലായില്ലേ ഭുതമേ ?അതു പോലെ എന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് വാശി പിടിച്ചത് കൊണ്ടാണ് നിനക്കു അപകടം പിണഞ്ഞത്.

"കല്പിച്ചനുവദിക്കുമെങ്കില്‍ ശേഷം നാളെയാകം.നേരം പുലരായി"എന്നു പറഞ്ഞു ഷഹറാസാദ് കഥ ഇടയ്ക്കുവച്ചു നിറുത്തി.

പകല്‍ സമയം മന്ത്രശാലയില്‍ ഭരണം നടുട്തിയിട്ട് രാത്രിയായപ്പോള്‍ രാജാവ് അന്ത:പുരത്തില്‍ എത്തി .

അന്നു രാത്രി ഷഹറാസാദ് പറഞ്ഞു.

മുക്കുവന്‍ ഭൂതത്തോട് പറഞ്ഞു:"നീയെന്നെ രക്ഷിഛിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനും നിന്നെ രക്ഷിക്കുമായിരുന്നു.പക്ഷെ എന്നെ കൊല്ലാന്‍ ആണ് നീ ശ്രമിച്ചത്.നിന്നെ ഞാനിതാ കടലില്‍ എറിയാന്‍ പോകുന്നു."

ഭുതം നിലവിളിച്ചു."അരുത് .ദൈവ്വത്തെയോര്‍ത്ത്‌ എന്നെ തുറന്നുവിടു.ഞാന്‍ തെറ്റ് ചെയ്താലും നിന്റെ നന്മ കൊണ്ടാണ് അതിനെ നേരിടേണ്ടത്.

'ഒന്നും പറയണ്ട .നിന്റെ പെരുമാറ്റം ഞാന്‍ കണ്ടതാണ്.നിന്നെ വിശ്യസിക്കാന്‍ കൊള്ളുകയില്ല."

എന്നെ തുറന്നുവിട്ടാല്‍ നിങ്ങളെ ഞാന്‍ ഉപദ്രവിക്കുകയില്ല.നിങ്ങള്‍ക്ക് ധാരാളം പണം തരാം.അല്ലാഹുവിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍‍ ആണയിടുന്നു.കുടം തുറക്കു".

ഭുതം പറഞ്ഞത് വിശ്യസിക്കാമെന്നു മുക്കുവന് തോന്നി.അയാള്‍ കുടം തുറന്നു.ആദ്യം പുകയായും പിന്നെ മല പോലെ കറുത്ത വ്യര്‍ത്തിക്കെട്ട രൂപത്തിലും ഭുതം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.ഭുതം കാലുകൊണ്ട് തട്ടി കുടം കടലില്‍ എറിഞ്ഞു.അതൊരു നല്ല ലക്ഷണമല്ലന്നു മുക്കുവന് തോന്നി.ഭുതം ചതിക്കുമോ ?

"എന്നെ ചതിക്കുകയില്ല എന്നു അങ്ങു സത്യം ചെയ്തത് മറക്കരുത്‌ "അയാള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു."അള്ളാഹു എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്,വിശ്യാസവഞ്ചന കാണിക്കുന്നവനെ അദ്ദേഹം ശിക്ഷിക്കും.

അത് കേട്ടു ഭുതം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചിട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു.പിന്നാലെ ചെല്ലാന്‍ മുക്കുവനോട് ആഗ്യം കാണിച്ചു.മുക്കുവന്‍ പിന്തുടര്‍ന്നു.രണ്ടു പേരും നടന്നു നടന്നു നഗരത്തിനു പുറത്തെത്തി.ഒരു മല കയറിയിറങ്ങി തായ്‌വാരത്തിലുള്ള കായല്‍കരയില്‍ എത്തി.കായലില്‍ വിവിധ നിറത്തിലുള്ള മീനുകള്‍ നീന്തി ക്കളിച്ചിരുന്നു.ഭുതം പറഞ്ഞ തനുസരിച്ചു മുക്കുവന്‍ വല വീശി.മഞ്ഞ, നീല, വെള്ള,ചുവപ്പ് ,എന്നീ നിറത്തിലുള്ള നാല് മീനുകളെ കിട്ടി.അവയുടെ വലിപ്പവും നിറവും നീക്കി നിന്ന മുക്കുവനോട്‌ ഭുതം പറഞ്ഞു."നീയിതു കൊണ്ടുപോയി രാജാവിന് കാഴ്ചവക്കണംഅതോടെ നിന്റെ ദാരിദ്യം മാറും.ദിവസത്തില്‍ ഒരു പ്രാവിഷം മാത്രമേ വല വീശാവു.എനിക്ക് പോകാന്‍ സമയമായി അള്ളാഹു നിന്നെ രക്ഷിക്കും".

ഭുതം നിലത്തു അമര്‍ത്തിച്ചവിട്ടിയപ്പോള്‍ ഭുമി പിളര്‍ന്നു ഭുതത്തെ വിഴുങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തി മത്സ്യങ്ങളെ ഒരു പാത്രത്തില്‍ ഇട്ടു,അവ വെള്ളത്തില്‍ നീന്തിതുടിച്ചു.മുക്കുവന്‍ പാത്രം തലയിലെടുത്തു കോട്ടാരത്തിലേക്ക് നടന്നു. മത്സ്യങ്ങളുടെ ചന്തം കണ്ട രാജാവ് നൂറ് ദിനാര്‍ കൊടുത്ത് അതു വാങ്ങി.ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു വലിയ തുക കണ്ട അയാള്‍ അതു ചെലവഴിക്കാനായി ഓടിപ്പോയി.

രാജാവ് മന്ത്രിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "എന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഒരു അതിഥിയുണ്ട്.പുതിയ കുശിനിക്കാരിയോട് ഈ മത്സ്യങ്ങളെ പൊരിക്കാന്‍ പറയണം.

രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ്‌ അയല്‍നാട്ടിലെ രാജാവു സമ്മാനിച്ച കാപ്പിരി പെണ്‍കുട്ടി മത്സ്യങ്ങളെ കഴുകി വ്യര്‍ത്തിയാക്കി അടുപ്പില്‍ വച്ചു.പെട്ടുന്നന്നെ അടുക്കളചുമരു പിളര്‍ന്നു ഒരു പെണ്‍കുട്ടി പ്രത്യക്ഷപെട്ടു.സുറുമയെയുതിയ കണ്ണുകളും തുടുത്ത കവിളുകളുമുള്ള അവള്‍ നീല പട്ടുരുമാല്‍ കൊണ്ട് മുടി കെട്ടി വഛിരുന്നു.വക്ഷോജങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് അവളുടെ പൂമേനി തെല്ലു മുന്നോട്ടു കുനിഞ്ഞിരുന്നു.കര്‍ണ്ണാഭരണങ്ങളും കൈകളിലെ സ്വര്‍ണ്ണ വളകളും അവളെ കൂടുതല്‍ സുന്ദരി ആക്കി.ഒരു മുളംകമ്പ്‌ കൊണ്ട് മത്സ്യങ്ങളുടെ പുറത്തുതട്ടി ചോദിച്ചു "മത്സ്യങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ വിശ്യസ്ഥരാണോ" ?

മൂന്നു തവണ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ മീനുകള്‍ തലയുയര്‍ത്തി.

"ഞങ്ങള്‍ വിശ്യസ്തര്‍"

വാക്കിനു വിലയുള്ളവര്‍"

എന്നു പാടി.

അതു കേട്ട സുന്ദരി പാത്രം തട്ടി മറിച്ചിട്ടു ചുമരിലെ വിടവിലൂടെ മറഞ്ഞു. ഇതെല്ലാം നടക്കുബോള്‍ ബോധം നശിച്ചു കിടന്ന പാചകക്കാരി മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു.മത്സ്യ ങ്ങള്‍ അടുപിലെ തീയില്‍ വീണു കരിക്കട്ടയായിരുന്നു."കഷ്ടം ! മീനെല്ലാം കരിഞ്ഞുപ്പോയല്ലോ,രാജാവിനോട് ഞാനെന്തു പറയും ."

അപ്പോഴേക്കും ആഹാരം വിളബാനുള്ള നിര്ദേശവുമായി മന്ത്രി വന്നു.അവള്‍ നടന്നെതെല്ലാം മന്ത്രിയോട് പറഞ്ഞു. ഉടന്‍ മന്ത്രി മുക്കുവനെ വിളിച്ചു വരുത്തി,വീണ്ടും നാലു മീന്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരുവാന്‍ കല്പിച്ചു.മുക്കുവന്‍ കൊണ്ട് വന്ന മീന്‍ തന്റെ മുന്നില്‍ വച്ചു പാകം ചെയ്യാന്‍ പാചകകാരിയോട് പറഞ്ഞു.അവള്‍ മീന്‍ അടുപത്തു വച്ചപ്പോള്‍ ചുമരില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന പെണ്‍കുട്ടി മീനുകളോട് "മത്സ്യങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ വിശ്യസ്ഥരാണോ"? എന്നു ചോദിച്ചു.മൂന്നു തവണ ചോതിച്ചപ്പോള്‍ അവ " "ഞങ്ങള്‍ വിശ്യസ്തര്‍" വാക്കിനു വിലയുള്ളവര്‍" എന്നു പാടി.

ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സമയം പ്രഭാതമാകുകയും ഷഹറാസാദ് കഥ പറയല്‍ നിറുത്തുകയും ചെയ്തു.

അടുത്ത രാത്രി ഷഹറാസാദ് കഥ തുടര്‍ന്നു.:

മത്സ്യങ്ങളുടെ കേട്ട സുന്ദരി പാത്രം തട്ടി മറിച്ചിട്ടു ചുമരിലെ വിടവിലൂടെ മറഞ്ഞു.മന്ത്രി ഓടി ചെന്ന് രാജാവിനെ വിവരം അറിയിച്ചു."എനിക്കത്‌ നേരില്‍ കാണണം. "എന്നു പറഞ്ഞ രാജാവു ഉടനെ മുക്കുവനെ വരുത്തി മൂന്നു നാളുകള്‍ക്കകം വീണ്ടും മീന്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരുവാന്‍ പറഞ്ഞു.മുക്കുവന്‍ കൊണ്ട് വന്ന മീന്‍ പാചക ചെയ്യുന്നത് കാണാന്‍ രാജാവും മന്ത്രിയും അടുക്കളയില്‍ ചെന്നു.ഇത്തവണ ചുമരില്‍ നിന്നെറങ്ങി വന്നത് കറുത്ത തടിച്ച ഒരു നീഗ്രോ ആയിരുന്നു. അയാള്‍ മീനുകളോട് ചോദിച്ചു

"മത്സ്യങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ വിശ്യസ്ഥരാണോ"? ചോദിച്ചു, "ഞങ്ങള്‍ വിശ്യസ്തര്‍" വാക്കിനു വിലയുള്ളവര്‍" എന്നു മറുപടി കേട്ടതും പാത്രം തട്ടി മറിച്ച് അയാള്‍ ആപ്രത്യക്ഷനായതും ഒപ്പം കഴിഞ്ഞു.

"ഇതൊരു നിസ്സാര സംഭവമല്ല .ഇതിനു പിന്നില്‍ എന്തോ രഹസ്യം ഉണ്ട്"രാജാവു പറഞ്ഞു.മുക്കുവനെ വിളിച്ചു എവിടെ നിന്നാണ് മീന്‍ പിടിക്കുന്നതെന്നു ചോദിച്ചു.ആ നഗരത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തിയുള്ള മലയുടെ താഴ്വാരത്തിലുള്ള കായലിലാണെന്ന് മുക്കുവന്‍ പറഞ്ഞു.

അവിടേക്ക് എന്തു ദൂരമുണ്ട് ?രാജാവ് ചോദിച്ചു.

" അരമണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് അവിടെയെത്താം "അയാള്‍ പറഞ്ഞു .

രാജാവ് അന്നു തന്നെ പുറപെട്ടു,വഴിക്കാട്ടിയായി മുക്കുവനെയും കൂട്ടി.

"സൌല്ലയായി എല്ലാം ആ ഭുതത്തിന്റെ പണി തന്നെ.എന്നു പ്രാകികൊണ്ടു അയാള്‍ പുറപെട്ടു.

മല കയറിയിറങ്ങി താഴ്വരയിലുള്ള തടാകവും അതിലെ മത്സ്യവും കണ്ടു അത്ഭുതത്തോടെ രാജാവ് ചോദിച്ചു"എവിടെ ഇതിനു മുന്‍പ് ഇങ്ങനെ ഒരു തടാകം നിങ്ങലാരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ"ആരും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ " അള്ളാഹുവാണെ ഇതിന്റെ രഹസ്യം മനസിലാക്കാതെ ഞാനിനി കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങില്ല."രാജാവ് പ്രഗ്യാപിച്ചു.ഉടനെ മന്ത്രിയെ വിളിച്ചു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു .ഞാന്‍ ഇന്നു രാത്രി ഈ തടാകത്തിന്റെ ചുറ്റും നടന്നു പരശ്ശോദിക്കുവാന്‍ പോകുന്നു.മറ്റാരും ഇതറിയേണ്ട,ഞാന്‍ കൂടാരത്തില്‍ ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി.ആരു വന്നാലും എനിക്ക് സുഖമില്ലാതതിനാല്‍ കാണാന്‍ പറ്റില്ല ഇന്നു പറയണം.

വേഷം മാറി,ആയുധധാരിയായി രാജാവ് നടന്നു രണ്ടു രാത്രിയും ഒരു പകലും നടന്നു.മൂന്നാമത്തെ ദിവസം കുറേദൂരെ കാണപ്പെട്ട ഒരു കറുത്ത വസ്തുവിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നോട്ടു നടന്നു.കറുത്ത കല്ലുകള്‍ കൊണ്ടുനിര്‍മിച്ച കൊട്ടാരമായിരുന്നു അത്.അതിന്റെ ഒരു വാതില്‍ തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു.കുറേ നേരം മുട്ടിയിട്ടും ആരും പുറത്തു വന്നില്ല .ഉള്ളിലേക്ക് എത്തിനോക്കി രാജാവ് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു,"ഇവിടെ ആരും ഇല്ലെ ?ഞാനൊരു അപരിചിതന്‍,വഴിപോകന്‍ ,ദാഹവും,വിഷപ്പുമ്മുണ്ട്.തിന്നാനും കുടിക്കാനും വല്ലതും തരാമോ ?

എന്നിട്ടും ആളനക്കമില്ല.രാജാവ് നീണ്ട വരാന്ത പിന്നിട്ട് കെട്ടിടത്തിന്റെ അകത്തളത്തില്‍ ചെന്നു.മനുഷ്യരാരുമെങ്കിലും അവിടെ കമനീയമായി അലങ്കരിഛിരുന്നു.നാലു വശഗ്ഗളിലായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന സ്വര്‍ണനിര്‍മിതമായ സിംഹപ്രതിമകളുടെ മുഖത്തു നിന്ന് ജലധാരകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ശീതളിമ പകര്‍ന്നു.മുറ്റത്ത്‌ സ്വര്‍ണനൂലു കൊണ്ടുള്ള വലക്കു കീഴെ പലയിനം പക്ഷികള്‍ പറന്നു കളിച്ചു.ഹ്ര്യദയഹാരിയായ ഈ ദ്യ്ക്ഷ്യങ്ങളൊന്നും രാജാവിന്റെ മനസിന്‌ സന്തോഷം തോനിയില്ല.കായലിന്റെയും മത്സ്യങളുടെയും കൊട്ടാരത്തിന്റെയും രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിവുള്ള ആരെയും കണ്ടില്ലല്ലോ. എന്നാലോച്ചു അവിടെയിരുന്ന രാജാവിന്റെ കര്‍ണങ്ങളില്‍ ഒരു വിലാപഗീതം കാറ്റിന്റെ മര്‍മരംപോലെ ഒഴുകിയെത്തി.

"പ്രണയദാഹാര്‍ത്തന്‍ പഥികന്‍ ഞാനൊരു

മരുപച്ചയ്ക്കായുഴാലുന്നു

പ്രിയസഖി നീയെന്നരികിലെത്തുമോ

അരിയ സാന്തനമേകാന്‍ !"

ഒരു വശത്തെ വാതിലിനപ്പുറത്തുനിന്നാണ് ശബ്ദം കേട്ടത്‌,കര്‍ട്ടന്‍കൊണ്ടു മറച്ചിരുന്ന വാതിലിനു പിന്നിലെ ഹാളിലേക്ക് രാജാവ് നടന്നു.അവിടെ ഒരു വലിയ കട്ടിലിലെ പട്ടുമെത്തയില്‍ അതി സുന്ദരനായ യുവാവ് ഒരു വശം ചരിഞ്ഞു.കിടന്നിരിന്നു.അബിളികല പോലെ മനോഹരമാണയാളുടെ നെറ്റി.റോസാദലം പോലെ മനോഹരമാണ് കവിള്‍തടങ്ങള്‍.വലതു കവിളില്‍ കറുത്ത കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ തരി പോലെ ഒരു മറുക്.കസവു പിടിപ്പിച്ച കറുത്ത കുപ്പായമാണയാള്‍ അണിഞ്ഞിരുന്നത്.രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ യുവാവിനെ വണങ്ങി.യുവാവ് കിടന്ന കിടപ്പില്‍ തന്നെ പ്രത്യഭിവാദനം ചെയ്തിട്ട് പറഞ്ഞു ."ഞാനേഴുന്നെറ്റു അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കാതത്തില്‍ മാപ്പാക്കണം"

രാജാവ് ചോതിച്ചു:"യുവസ്നേഹിതാ,നിങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ശോകഛായ കലര്‍നിരിക്കുന്നല്ലോ :ഈ കൊട്ടാരത്തില്‍ എകനായി കഴിയുന്നതെതാണ് ? ഇവിടത്തെ തടാകത്തിന്റെയും മത്സ്യങ്ങളുടെയും കഥ നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമോ ?"

ചോദ്യം കേട്ടു യുവാവ് കരഞ്ഞുതുടങ്ങി."എന്റെ നിര്‍ഭാഗ്യം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ക്കു ശക്തിയില്ല."മെലിഞ്ഞ കൈകള്‍കൊണ്ടു തന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ അടിഭാഗം അയാള്‍ ഉയര്‍ത്തി കാട്ടി.രണ്ടു കാലുകളും മാര്‍ബിള്‍ നിര്‍മിതമായിരുന്നു.അയാള്‍ക്ക്‌ അരക്ക് മുകളില്‍ മാത്രമേ ജീവനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.അത് കണ്ട തരിച്ചു നിന്ന രാജാവിനോട് യുവാവ് പറഞ്ഞു:

"ഈ കായലിലെ മത്സ്യങ്ങളുടെ കഥ അതി വിചിത്രമാണ്,അങ്ങേക്ക് വേണ്ടി ഞാനത് പറയാം"

യുവാവ് ആ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..................

സിന്ദ്ബാദും പ്രാപ്പിടിയനും

2009-11-04T21:52:00.001+03:00

സിന്ദ്ബാദും പ്രാപ്പിടിയനും
കായികഭ്യാസപടുവും നായാട്ടില്‍ താല്‍പര്യവുമുള്ള സിന്ദ്ബാദ്‌ എന്ന രാജാവ് ഫാര്‍സ് നാട് വാണിരിന്നു.നായാട്ടിനായി അയാളൊരു പ്രാപിടിയനെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നു.രാപകല്‍,ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും ആ വേട്ടപക്ഷി രാജാവിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.പക്ഷിയുടെ കഴുത്തില്‍ ഒരു ചെറിയ സ്വര്‍ണപാത്രം തൂക്കിയിട്ടാണ് അതിനു കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളം കൊടുത്തിരുന്നത്.
ഒരിക്കല്‍ രാജാവും പരിവാരങളും നായാട്ടിനു പോയി.ഒരു താഴ്വരയില്‍ വല വിരിച്ച് കാടിളക്കി.വലയില്‍ ഒരു മാന്‍ അകപെട്ടു.
"ഈ മാനിനെ രക്ഷപ്പെടാനനുവദിക്കുന്നവന്റെ കഥ ഞാന്‍ കഴിക്കും "
രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു.നാലു വശത്തുനിന്നും വേട്ടക്കാര്‍ മാനിനെ വളഞ്ഞു.
അടുത്തെത്താറായപ്പോള്‍ മാന്‍ രാജാവിനെ നമിക്കാനെന്നവണ്ണം മുന്‍കാലുകാലുയര്‍ത്തി.അതു കണ്ട് രാജാവ് കൈ കൊട്ടി സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു .മാന്‍ വിരണ്ട് തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ കുതിച്ചു ചാടി ഓടി കളഞ്ഞു.ഈ സമയം ഭടന്‍മ്മാര്‍ പരസ്പ്പരം കണ്ണിറിക്കുന്നത് കണ്ട് രാജാവ് മന്ത്രിയോട് ചോദിച്ചു "എന്താണിവര്‍ ഗോശ്ടടി കാണിക്കുന്നത് "?
" മാനിനെ രക്ഷപ്പെടാനനുവദിക്കുന്നവരുടെ കഥ കഴിക്കുമെന്നു അല്പം മുന്‍പ് അവിടന്ന് കല്പിച്ചത് അവര്‍ ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു."എന്നു മന്ത്രി മറുപടി പറഞ്ഞു .
"ആ മാനിനെ പിന്തുടര്‍ന്നു പിടികൂടണം " എന്നാഞ്ജപിച്ചു രാജാവ് കുതിരപ്പുറത്തു കയറി പിന്നാലെ പാഞ്ഞു . പ്രാപിടിയന്‍ പറന്നുചെന്ന് മാനിന്റെ കണ്ണുകള്‍ കൊത്തിപ്പറിച്ചു.കണ്ണ് കാണാതായ മാനിനെ രാജാവു വെട്ടിവീഴ്ത്തി .രാജാവിനു ദാഹം കശലായി .ചുറ്റും വെറും മരുഭുമിയാണ്.അല്‍പമകലെ ഒരു മരം നില്‍കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു.കൊഴുകൊഴുത്ത ഒരു ദ്രാവകം താഴോട്ടു ഒഴുകുന്നത് കണ്ടു.രാജാവ് പ്രാപിടിയന്റെ കഴുത്തില്‍ നിന്ന് സ്വര്‍ണക്കപ്പെടുത്ത് ദ്രാവകം ശേഖരിച്ചു കുടിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി. പ്രാപിടിയന്‍ പറന്നു ചെന്നു കപ്പ് തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു. പക്ഷിക്ക് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്നു കരുതി രാജാവ് വീണ്ടും കപ്പ് നിറച്ചു അതിന്റെ മുന്‍പില്‍ വച്ചു.ഇത്തവണയും അതു പാത്രം തട്ടി കളഞ്ഞു രാജാവിനു ദേഷ്യം വന്നു.കുതിരക്ക് കുടിക്കാനായി പാത്രം നിറച്ചു നീട്ടി,അപ്പോഴും പക്ഷി ചിറകുകൊണ്ട് തട്ടിമാറ്റി."നിന്റെയെരു അഹമതി ! നീ കുടിക്കുകയുമില്ല മറ്റുള്ളവരെ കൊണ്ട് കുടിപ്പിക്കുകയുമില്ല."എന്നു ശപിച്ചു കൊണ്ട് രാജാവ് വാളെടുത്തു പ്രാപിടിയന്റെ രണ്ടു ചിറകുകളും അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി .പക്ഷി ദയനീയമായി മരത്തിനു മുകളിലേക്ക് നോക്കി.രാജാവിന്റെ നോട്ടം അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു.അതാ മരത്തിനു മുകളില്‍ നിരവധി വിഷപ്പാബുകള്‍ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.! അവയുടെ വായില്‍ നിന്ന് വീഴുന്ന വിഷമാണ് കൊഴുത്ത ദ്രാവകമായി വീണിരുന്നത്.രാജാവിന്‌ പശ്ചാതാപമുണ്ടായി.കൊട്ടാരത്തില്‍ തിരിചെത്തി മാനിറച്ചി പാകം ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടു പക്ഷിയെ മടിയില്‍ കിടത്തി തലോടി,അല്‍പ സമയത്തിനുള്ളില്‍ പക്ഷിയുടെ ജീവന്‍ പോയി.തന്നെ മരണത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷിച്ച പ്രാപിടിയനെ കൊല്ലാനിടയായത്തില്‍ മനം നൊന്ത് രാജാവ് പൊട്ടികരഞ്ഞു.
യൂനാന്‍ രാജാവ് കഥ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ മന്ത്രി പറഞ്ഞു :
"മഹാ മനസ്കനായ തിരുമേനി,ഞാന്‍ അങ്ങയെ ദ്രോഹിക്കാനല്ല ശ്രമിക്കുന്നത്.അങ്ങെയോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതെന്ന സത്യം താമസിയാതെ മനസിലാകും.എന്റെ ഉപദേശം ചെവികൊണ്ടാല്‍ അങ്ങേക്ക് നന്മ വരും.ഇല്ലെങ്കില്‍ ,പണ്ടൊരു രാജകുമാരനെ ചതിച്ച മന്ത്രിയുടെ ഗതി വന്നുചേരും .
ആ കഥ കേട്ടാലും .....

യൂനാന്‍ രാജാവും മന്ത്രിയും വൈദ്യനും

2009-11-03T22:35:00.000+03:00

യൂനാന്‍ രാജാവും മന്ത്രിയും വൈദ്യനും
മുക്കുവന്‍ പറഞ്ഞു :
ഭുതമേ കേട്ടോളു ,പണ്ട് പണ്ട്,എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്ത സംവതസരങള്‍ക്ക് അപ്പുറം,ഫാര്‍സ് എന്നൊരു രാജ്യത്ത്‌ യൂനാന്‍ എന്നു പേരായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.സബത്തും പ്രതാഭവും സേനാബലവും ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു തരം കുഷ്ടരോഗം ബാദിച്ചു.പേരെടുത്ത ഭിശ്യഗ്യരണ്മാര്‍ അദ്ദേഹത്തെ ചികില്‍സിച്ചു.പക്ഷെ രോഗം മാറിയില്ല.അങ്ങനെയിരിക്കെ അയല്‍ നാട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു വൈദ്യന്‍ അവിടെ വന്നു. വൈദ്യന്റെ പേര് റയ്യാന്‍ വൈദ്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലും തത്വശാസ്ത്രത്തിലും റയ്യാന്‍ നിപുണനായിരുന്നു.ഗ്രീക്ക്‌, പേര്‍സ്യന്‍ ലാറ്റിന്‍ സിറിയക്‌ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നിന്ന് എല്ലാത്തരം മരുന്നുകളുടെ ഗുണദോഷങ്ങളുടെ പ്രായോകവിധിയും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.റയ്യാന്‍ ഫാര്‍സ് രാജ്യത്ത് മൂന്ന് നാല് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുളില്‍ രാജാവിന്റെ രോഗത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞു .ചിക്ത്സകളൊന്നും ഫലിക്കുന്നില്ലന്നും മനസിലായി .
മുപ്പത്‌ നാഴിക നേരം ഏകാഗ്രചിന്തയിലാണ്ടിരുന്ന വൈദ്യന്‍ പിറ്റെന്നു രാവിലെ സുര്യന്‍ ലോകത്തിനാകെ വെളിച്ചം പകര്‍ന്നു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ വിശിഷ്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞു രാജസന്നിധിയില്‍ എത്തി. യൂനാന്‍ രാജാവിനു സര്‍വ്വശ്യര്യങ്ങളും ആശംസിഛിട്ട് നിലം തൊട്ട് വണങ്ങി താന്‍ ആരാണെന്ന് അറിയിച്ചു ."തിരുമനസിന്റെ രോഗവിവരം ഞാന്‍ മനസിലാക്കി.വൈദ്യന്മ്മാര്‍ പരാജയപ്പെട്ടെന്നും കേട്ടു.മരുന്ന് കഴികാതെയും പുറത്ത്‌ പുരട്ടാതെയും ഞാന്‍ അങ്ങയെ സുഖപെടുത്താം "
രാജാവ് അത്ഭുതം കൂറി "അതെങ്ങനെ ? നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് വാസ്തവമാണങ്കില്‍ നിങ്ങളെ എന്റെ ഉറ്റമിത്രമാക്കാം.നിങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങളുടെ സന്തതിപരബ്ബരകള്‍ക്കും സുഖമായി കഴിയാനുള്ള വക ഞാന്‍ സമ്മാനമ്മായി നല്‍കും,അള്ളാഹുവാണെ സത്യം."
"ഞാന്‍ വീണവാക്ക് പറയുന്നതല്ല " റയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു:"ഒട്ടും വേദനയില്ലാതെ രോഗവിമുക്തനാക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയും."
"അങ്ങനെയെങ്കില്‍,കഴിവുന്നതും,വേഗമാകട്ടെ.എപ്പോഴാണ് ചികിത്സ തുടങ്ങുന്നത് ? രാജാവ് ചോതിച്ചു."
" നാളെ തന്നെ "
റയ്യാന്‍ കൊട്ടാരത്തിനു പുറത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലിരുന്ന്‍ തന്റെ ഗ്രന്തങ്ങള്‍ നിരത്തിവച്ചു പരിശോധിച്ചു .അതില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള മരുന്നുകള്‍ തയ്യാറാക്കി.ഒരു പന്താട്ടക്കോലുണ്ടാക്കി അതിനുളില്‍ മരന്നുകള്‍ നിറച്ചു.അത് പോലെ ഒരു പന്ത് ഉണ്ടാക്കി പിറ്റേന്ന് കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്ന് രാജാവിന്റെ മുന്നില്‍ നിലംതൊട്ടു വണങ്ങി.രാജാവിനോട് കുതിരപുറത്തു കയറി മൈതാനത്തിലേക്ക് വരുവാന്‍ നിര്‍ദേശിച്ചു. രാജാവ് മന്ത്രിമാരാലും സാമദ്ധമ്മാരാലും അനുങതനായി അവിടെ ചെന്നു.അപ്പോള്‍ റയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു "ഈ പന്താട്ടക്കോലുകൊണ്ട് അങ്ങു പന്ത് തട്ടണം .രണ്ടു കൈകളും ശരീരവും നല്ലത് പോലെ വിയര്‍കുന്നത് വരെ കളിക്കണം .വിയര്‍കുബോള്‍ ചികല്‍സ ഫലിച്ചു തുടങ്ങും .എന്നിട്ട് കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്നു കുളിക്കുക രോഗം മാറും."
യൂനാന്‍ രാജാവ് പന്താട്ടക്കോല്‍ കയ്യില്‍ എടുത്തു.ഭടന്‍മ്മാര്‍ കുതിര പുറത്തിരുന്നു പന്ത്‌റിഞ്ഞു കൊടുത്തു.രാജാവ് വിയര്‍ക്കുവോളം പന്തിനു പിന്നാലെ പാഞ്ഞു .ശരീരം വിയര്‍ത്തപ്പോള്‍ വൈദ്യന്‍ നിര്‍ദേശിച്ചപ്പോലെ ചെന്ന് കുളി കഴിഞ്ഞു ഉറങ്ങി.ഉറങ്ങിയെഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ രോഗലക്ഷണങ്ങള്‍ അപ്പ്രത്യക്ഷമായി‌ന്നു.
അടുത്ത ദിവസം വൈദ്യന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്ന് രാജാവിനെ പ്രണമിച്ചു.സന്തോഷം കൊണ്ട് മതിമറന്ന രാജാവ് റയ്യാനെ വാരിപുണര്‍ന്നു തന്റെ സമീപത്തിരുത്തി.വില പിടിച്ച സമ്മാനങ്ങള്‍ക്ക് പുറമേ രണ്ടായിരം ദിനാര്‍ സ്വര്‍ണനാണയങ്ങളും കൊടുത്താണ് വൈദ്യനെ യാത്രയാകിയത്‌ .
മന്ത്രശാലയില്‍ വച്ച് രാജാവ് വൈദ്യനെ മുക്ത്തകണ്ഠം പുകഴ്ത്തി."ഉള്ളില്‍ മരുന്നു തരാതെ അയാളെന്റെ രോഗം ഭേതമാക്കി.അതിശയം തന്നെ ! അയാള്‍ക്ക്‌ എന്ത് പ്രതിഫലം കൊടുത്താലും അതികമാക്കില്ല ".
അടുത്ത ദിവസം രാജാവ് റയ്യാനെ സഭയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.മന്ത്രിമാരും സമാന്തമാരും പൌരപ്രമുഖരും നിറഞ്ഞ സദസില്‍ വൈദ്യനെ പുകഴ്ത്തുകയും തന്നോടൊപ്പമിരുത്തി ഊട്ടുകയും ചെയ്തിട്ട് നിരവധി സമ്മാനങ്ങളും ആയിരം ദിനാറും കൊടുത്തു.
യൂനാന്‍ രാജാവിന്റെ മന്ത്രിമാരില്‍ എപ്പോഴും ദുര്‍മുഖവുമായി നടക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രി ഉണ്ടായിരുന്നു.രാജാവും വൈദ്യനും തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം അയാള്‍ക്ക്‌ ഇഷ്ടപെട്ടില്ല "അസൂയ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യരില്ല ശക്തന്‍ അത് പുറത്ത്‌ കാണിക്കും,ദുര്‍ബലന്‍ അത് ഒളിച്ചുവയ്കും"എന്നാണല്ലോ പ്രമാണം .അസൂയക്കാരനായ മന്ത്രി രാജാവിനെ സമീപിച്ചു താണുവണങ്ങിയിട്ട് പറഞ്ഞു."ഉദാരശീലനായ രാജാവേ,അനര്‍ഹരായ്യാവര്‍ക്കുപോലും സമ്മാനങ്ങള്‍ കോരിഛൊരിയുന്ന അങ്ങയോടു ഈയുള്ളവന് ഒരു നിര്ദേശമുണ്ട്.അത് ഉണര്‍ത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അടിയന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുള്ള പിഴവായിത്തീരും."
അബരന്നുപോയ രാജാവ് കൂടുതല്‍ വിശദമാക്കാന്‍ പറഞ്ഞു "മഹാനായ രാജാവേ,അങ്ങ് ഒരു ശത്രുവിനു പാരിതോഷികങ്ങള്‍ നല്‍കി പ്രീണിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.അതിരു കടന്ന സ്വാതത്ര്യം അനുവതിക്കുന്നു..അടിയന്‌ ആശങ്ക തോന്നുന്നു പ്രഭോ ."
രാജാവു വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചു :"ആരെ കുറിച്ചാണ് നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് ?ആരാണെന്റെ ശത്രു ?
"പ്രഭോ ഷമിക്കണം .റയ്യാന്‍ എന്ന വൈദ്യന്റെ കാര്യമാണ് അടിയന്‍ സൂചിപിച്ചത്."
രാജാവിന് കോപം വന്നു ."റയ്യാന്‍ എന്റെ സ്നേഹിതനാണ് .ഈ ഭുമിയില്‍ മറ്റാര്‍ക്കും കഴിയാത്തവിധം മരുന്നു നിറച്ച പന്ത് കൊണ്ട് അയാളെന്റെ രോഗം മാറ്റി.ഇന്ന് ഈ ലോകത്തിന്റെ കോണില്‍ ഇതു പോലത്തൊരു വൈദ്യനുണ്ടോ ?അയാളെ കുറിച്ചു നുണ പറയാന്‍ നിങല്‍ക്കെങ്ങനെ ദൈര്യം വന്നു ? ഇന്ന് മുതല്‍ മാസം തോറും ആയിരം ദിനാര്‍ വീതം അടുത്തുണ്‍ നല്കാന്‍ നാം കല്പിക്കുന്നു.എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പാതി അയാള്‍ക്ക്‌ കൊടുത്താലും അധികമാകില്ല.തനിക്ക്‌ അസൂയയാണ്,സംശയമില്ല.സിധ്ബാദ് എന്നൊരു രാജാവിന്റെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ ? ആ ഗതി എനിക്കും വരണമെന്നാണോ ?
ഈ ഘട്ടത്തില്‍ നേരം പുലരുകയും ഷഹറാസാദ് മൌനമവലംബിച്ച്ചു.
"ചേച്ചി കഥ പറയുബോള്‍ കേട്ടിരിക്കാന്‍ എന്ത് രസം"! ധുനിയസാദ് പ്രകീര്‍ത്തിച്ചു .
"ഓ ഇതിലെന്തിരിക്കുന്നു!"ഷഹറാസാദ് പറഞ്ഞു .
"നാളെ ഞാന്‍ ജീവനോടെയിരിക്കണമെന്നാണ് രാജാവുതിരുമനസ് തീരുമാനിക്കുന്നതെന്കില്‍ പരയാനുദ്ധെശിക്കുന്ന കഥയാണ് കഥ."
അത് കേട്ട ഷഹരിയാറുടെ ആത്മഗതം:"അള്ളാഹുവണെ,ഈ കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗം കൂടി കേട്ടിട്ടേ ഇവളെ വധിക്കുന്ന കാര്യം എനിക്ക് ആലോചിക്കാന്‍ പറ്റു."
വെയില്‍ മൂക്കുന്നത് വരെ ഇരുവരും ശയ്യാതലത്തില്‍ മെയ്യോടുമെയ്യ്‌രുമിക്കിടന്നു.മന്ത്രശാലയില്‍ ജനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവ് അങ്ങോട്ടു പോയി.ചിലര്‍ക്ക് അധികാരങ്ങള്‍ പുതിയതായി നല്‍കുകയും,ചിലരുടെ അധികാരങ്ങള്‍ തിരിഛെടുക്കുകയും ചെയ്തു.സന്ദ്യക്ക് പതിവുപോലെ രാജാവ് മന്ത്രിപുത്രിയായ ഷഹറാസാദിന്റെ സമീപമണിജ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി ഷഹറാസാദ് പറഞ്ഞു ----
തിരുമനസ്സേ, യൂനാന്‍ രാജാവു മന്ത്രിയോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു."അതി സമര്‍ത്ഥനായ വൈദ്യന്റെ പേരില്‍ തനിക്കുള്ള അസൂയ കൊണ്ടാണ് താന്‍ എങ്ങനെയൊക്കെ ജല്പിക്കുന്നത്,വൈദ്യനെ കൊന്നിട്ട് ഞാന്‍ പിന്നീട് പശ്ച്ചാതപികണമേന്നായിരിക്കും തന്റെ ആഗ്രഹം .സിധ്ബാദ് പ്രാപിടിയനെ കൊന്നിട്ട് പശ്ചാത്തപിച്ചപോലെ.'
"എന്താണ് ആ കഥ തിരുമനസെ ?"മന്ത്രി ചോതിച്ചു.

യൂനാന്‍ രാജാവു കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.......

മുക്കുവനും ഭുതവും

2009-11-02T21:13:00.002+03:00

മുക്കുവനും ഭുതവും
ഒരു വയസന്‍ മുക്കുവനുണ്ടായിരുന്നു.പാവം .ഭാര്യയും മൂന്നു കുട്ടികളുമുള്ള അയാളുടെ കുടുംബം മിക്കവാറും പട്ടിണി തന്നെ.ദിവസവും നാലു തവണ അയാള്‍ വലവീശും.വല്ലതും കിട്ടിയാലും ഇല്ലങ്കിലും അഞ്ചാമതൊരുവട്ടം കൂടി വലയെറിയുന്ന പതിവില്ല.ഒരു ദിവസം മുക്കുവന്‍ കടല്‍തീരത്തു ചെന്ന് കുട്ട നിലത്തു വച്ചിട്ട് വല വീശി.വല വെള്ളത്തില്‍ താണ് എന്നുറപ്പ് വരുത്തി മെല്ലെ വലിച്ചു കയറ്റി.വല്ലാത്ത ഭാരം.കരയിലൊരു കുറ്റി തറച്ച് വല അതില്‍ കെട്ടി അയാള്‍ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി വല മുഗളിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് വന്നു."കഷ്ടം "!ഒരു കഴുതയുടെ ശവമായിരുന്നു അത്."അല്ലാഹുവിന്റെ നിശ്ചയം അങ്ങനെയാകാം "അയാള്‍ ആശ്ചസിച്ചു."എന്നാലും വലയില്‍ കുടുങ്ങാന്‍ കണ്ട സാദനം.
കഴുകി വിര്‍ത്തിയാകിയ വല ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ വെള്ളത്തിലേക്ക്‌ ഇട്ടു.വലിച്ചു നോകിയപോള്‍ വല്ലാത്ത ഭാരം ഏതോ വലിയ മത്സ്യം കിട്ടിയത് തന്നെ എന്നയാള്‍ സന്തോഷിച്ചു .എന്നാല്‍ കിട്ടിയതോ ?വലിയ ഒരു മണ്‍ഭരണി.ഭരണി നിറയെ മണ്ണും ചെളിയും..
വരാനുള്ളത്‌ വഴിയില്‍ തങുകയില്ല എന്ന തത്വം തന്നത്താന്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാള്‍ ഭരണി ദൂരെ എറിഞ്ഞു.മൂനാമതും വലയെറിഞ്ഞു.ഇപ്രാവിഷവും കുറെ ഉടഞ്ഞ പാത്രങ്ങളും കുപ്പിച്ചില്ലുകളും മാത്രം.
"ദൈവമേ,ഞാന്‍ നാലു തവണയെ വല വീശാരുള്,ഇതാണ് അവസാനെതെത്‌ "എന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മുക്കുവന്‍ വല വീശിയെറിഞ്ഞു.അല്പം കഴിഞ്ഞു വല വലിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അത് എവിടെയോ തടഞ്ഞു നിന്നു.ഉടനെ അയാള്‍ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി ഒരു വിധം വല കരയില്‍ കൊണ്ടുവന്നു.വലിയ ഒരു ചെമ്പ്കുടമായിരുന്നു വലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്.അതിന്റെ വായ് ഭദ്രമായി അടച്ചു മുദ്രവച്ചിരുന്നു."നല്ല ചെബ്ബാണ്,വിറ്റാല്‍ പത്തുദിനാര്‍ യെങ്കിലും കിട്ടാതിരിക്കില്ല".എന്ന് പറഞ്ഞു മുക്കുവന്‍ കുടം കുലുക്കിനോക്കി.നല്ല ഭാരം ഉണ്ടകിലും കുലുങുന്നില്ല.അകത്ത്‌ വല്ലതുമുണ്ടകില്‍ എടുത്ത്‌ മാറ്റിയിട്ടു കുടം വില്കാം എന്ന് കരുതി മുക്കുവന്‍ കത്തിയെടുത്തു അടപ്പ് തുറന്നു.അകത്ത്‌ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു,പക്ഷെ,അതില്‍ നിന്നു പുക ഉയരാന്‍ തുടങ്ങി.അയാള്‍ മിഴിച്ചുനില്‍കെ പുക കട്ടിയായി ഒരു വന്‍ തൂണ് പോലെ മേലോട്ട് പൊങ്ങി.അടുത്ത ഷണം മാനം മുട്ടുന്ന ഭീമാകാരനായ ഭുതമായി മാറി.കപ്പല്‍പ്പാമരം പോലുള്ള കാലുകളും ഗുഹപോലത്തെ വായും പന്തം പോലുള്ള കണ്ണുകളും കൊച്ചു പര്‍വതം പോലുള്ള തലയും ഒക്കെയായ ഭുതത്തെ കണ്ടു മുക്കുവന്‍ പേടിച്ചു വിറച്ചു.ഭുതത്തിന്റെ നോട്ടം മുക്കുവനില്‍ പതിച്ചു.ഭുതം അയാളോട് പറഞ്ഞു "അള്ളാഹു അല്ലാതെ വേറോരു ദൈവമില്ല"പ്രവാച്കനായ സുലൈമാനെ എന്നെ കൊല്ലരുത്‌.ഞാനിനി അങ്ങയെ ദിക്കരിക്കുകയില്ല.
അപ്പോള്‍ മുക്കുവന്‍ "അല്ല ഇതെന്തു കഥ സുലൈമാന്‍ മരിച്ചു ആയിരത്തിതൊണ്ണൂരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞതരിഞ്ഞില്ലേ. ? താന്‍ ഈ കുടത്തില്‍ എങ്ങനെ വന്നുപെട്ടു. ?
ഭുതത്തിന്റെ സ്വരം മാറി "അള്ളാഹു അല്ലാതെ വേറോരു ദൈവമില്ല"മുക്കുവനെ നിനക്കൊരു വാര്‍ത്ത‍യുമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ വന്നിട്ടിള്ളത്.
"അതെന്തു വര്‍ത്തമാനം" ?
"നിന്റെ മരണം ".ക്രൂരമായ മരണം ഈ നിമിഷം തന്നെ.
"അള്ളാഹു നിന്നോട് പൊറുക്കുകയില്ല.ഞാന്‍ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത് ? നിന്നെ കുടത്തില്‍ നിന്നു തുറന്നു വിട്ടതോ ?
ഭുതം കനിഞ്ഞില്ല "എനിക്കൊന്നും കേള്‍ക്കേണ്ട .ഏതു രീതിയിലുള്ള മരണമാണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്.
"പക്ഷെ ഞാനെന്തു തെറ്റ് ചെയ്തു എനികതറിയണം."
"എന്റെ കഥ ഞാന്‍ പറയാം .അപ്പോള്‍ നിനക്കത്‌ മനസിലാകും".
"എന്നാല്‍ വേകം പറഞ്ഞുതുലക്ക് ഞാന്‍ പേടിച്ചു ചാകാറായി."
ഭുതം പറഞ്ഞു .
ഞാന്‍ ദാവൂതിന്റെ പുത്രനായ സുലൈമാനോടു പിണങ്ങി.സുലൈമാന്റെ മന്ത്രി എന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടി തിരുമുബില്‍ ഹാജരാക്കി.അല്ലാഹുവില്‍ വിഷ്യസിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ വഴുങിയില്ല.അദ്ദേഹം എന്നെ കുടത്തില്‍ അടച്ചു മുദ്രവച്ചു.സുലൈമാന്റെ ശിശ്ചനായ മറ്റൊരു ഭുതം കുടം കടലില്‍ കൊണ്ടിട്ടു.ആഴികടിയില്‍ നൂറു വര്‍ഷം കിടന്ന ഞാന്‍ എന്നെ മൂചിപ്പിന്നവര്‍ക്ക് അളവറ്റ ധനം നല്‍കുമെന്ന് സത്യം ചെയ്തു.എന്നാല്‍ ആരും വന്നില്ല.രണ്ടാമത്തെ നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഞാന്‍ മറ്റൊരു സത്യം ചെയ്തു.എന്നെ മോചിപ്പിന്നവര്‍ക്കു ഭുമിയിലെ എല്ലാ സുഗങ്ങളും ഞാന്‍ നല്‍കും"നാലു നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരും എന്നെ സഹായിച്ചില്ല.അപ്പോള്‍ ഞാനൊരു സത്യം ചെയ്യ്തു എന്റെ വിടുതലിനു സഹായിക്കുന്നവന്റെ മൂന്നു അവിശ്യങ്ങള്‍ സാദിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ്.എന്നിട്ടും ഫലമില്ലാതയാപ്പോള്‍ എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു ഇനി തുറന്നു വിടുന്നവനെ ഞാന്‍ കൊല്ലുമെന്ന് സത്യം ചെയ്യ്തു നീയാണ് ആ ഭാഗ്യഹീനന്‍.നിനക്ക് ഏത് രീതിയുലുള്ള മരണമാണ് വേണ്ടതെന്നു വേഗം പറഞ്ഞോ."
" ദൈവമേ, ഇതൊന്തു പരീഷണം !മുക്കുവന്‍ വിലപിച്ചു."ഭുതത്താനേ,ഇതൊന്തു പ്രതുപകാരമാണ് ?എന്നെ വെറുതെ വിട്ടാല്‍ നിന്നെ ദൈവം തുണക്കും."എന്നെ കൊന്നു കളഞ്ഞാല്‍ നിന്നെ ദൈവം കൊന്നുകളയും.
"ഏനിക്കു നിന്റെ ഉപദേശം ആവിശ്യമില്ല.എന്റെ സത്യം പാലിച്ചേ പറ്റു.'
"ഭുതമേ നിന്നില്‍ കനിവിന്റെ കണികയെന്കിലുമുണ്ടങ്കില്‍ എന്നോട് പൊറുക്കണേ.!"
"മതി.കൂടുതലൊന്നും എനിക്ക് കേള്‍കണ്ട.മരിക്കാന്‍ തയ്യാറായിക്കോ,"എന്ന് ഭുതം ഗര്‍ജിച്ചു.
അപ്പോള്‍ മുക്കുവന്‍ വിചാരിച്ചു."ഞാനൊരു മനുഷനും ഇയാള്‍ ഭുതവും ആണ്‌.എങ്കിലും അള്ളാഹു എനിക്ക് തലചോറ് തന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ.അത് ഉപയോകിച്ചു നോകാം."എന്നിട്ട് ഉറക്കെ ചോതിച്ചു.
"ഞാന്‍ മരിക്കണമെന്നുതന്നെ നിശ്ച്ചയിച്ചോ ?"
"അതില്‍ സംശയമില്ല " ഭുതം പറഞ്ഞു.
"എങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ പേരില്‍ ഒരു അപേഷയുണ്ട്.എന്റെ ഒരു ചോദ്യത്തിനു അങ്ങു ഉത്തരം പറയണം."
"സത്യമായും പറയാം'
മുക്കുവന്‍ ചോദിച്ചു "നിന്റെ കയ്യോ കാലോ തിരുകികയറ്റാന്‍ പറ്റാത്ത ഈ കുടത്തില്‍ ഇത്രയും വലിയ ശരീരം എങനെ ഒതുക്കി എന്നു പറയാമോ ?"
എന്താ ഏനിക്കതിനു കഴിവില്ലന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം ?ഭുതം അട്ടഹസിച്ചു.
"എനിക്ക് സംശയമാണ്.എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടാലെ ഞാന്‍ വിശ്യസിക്കു."
ആ സമയം സുര്യനുദിച്ചു.നേരം പുലരുന്നത് കണ്ട ഷഹറാസാദ് നിശ്ചബ്ധത പാലിച്ചു.
അന്നു രാത്രിയായപ്പോള്‍
ഷഹറാസാദ് കഥ തുടര്‍ന്നു.
മുക്കുവന്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ടു ഭുതം നിന്ന നില്പില്‍ ഒന്നുലഞ്ഞു .ഉടനെ അതൊരു പുകപടലമായി.
ആകാശം നിറഞ്ഞ പുക പെട്ടന്ന് ചുരുങ്ങി കടത്തിനക്കത്ത് പ്രവേശിച്ചു,മുക്കുവന്‍ വേഗം അടപ്പെടുത്ത് കുടത്തിന്റെ വായ ഭദ്രമായി അടച്ചു.
"ഇനി നിനക്ക് ഏത് രീതിയിലുള്ള മരണമാണ് വേണ്ടത്‌ ?"അയാള്‍ ഭുതട്ടെ പരഹസിഛു.
"അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട .ഞാന്‍ നിന്നെ കടലിലെലെരിജ്ഞിട്ട്‌ ഈ തീരത്ത്ന്നും വീട് കെട്ടി പാര്‍ക്കും,കടലില്‍ ഭുതമുണ്ടന്നും ആരും മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ ഇറങരുതെ നാട്ടുകാരോട് പറയും."
ഭുതം പുറത്തു വരാന്‍ ശ്രമിച്ചു.പ്രവാചകന്‍ സുലൈമാന്‍ മുദ്രയുള്ളത് കൊണ്ട് കുടം തുറക്കാന്‍ സാധിചില്ല.
"എന്നെ എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു ? ഭുതം മയത്തില്‍ ചോതിച്ചു "
കടലിലിടാന്‍ പോകുന്നു. ആയിരത്തിതൊണ്ണൂരു വര്‍ഷം നീ അവിടെ കിടന്നില്ലേ.? ഇനി ലോകാവസാനംവരെ നിനക്ക് മോചനമില്ല.അല്ലാഹുവിനെ സാക്ഷിനിറുത്തി ഞാന്‍ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും നീ ചെവികൊണ്ടില്ലല്ലോ ."
"കുടം തുറക്കു.നിനക്ക് എന്തു വേണമെങ്കിലും തരാം "ഭുതം പറഞ്ഞു .
"വഞ്ചകന്‍ ! യൂനാന്‍ രാജാവിന്റെയും വൈദ്യന്റെയും കഥ കേട്ടിട്ടുള്ള ആരെങ്കിലും നിന്നെ വിശ്യസിക്കുമോ ?"
"അതെന്തു കഥയാണ് ?അവര്‍ക്കെന്തു പറ്റി ?കുടത്തിനകത്തിരുന്നു ഭുതം ചോതിച്ചു .
മുക്കുവന്‍ യൂനാന്‍ രാജാവിന്റെയും വൈദ്യന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
(തുടരും )

മൂന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്കിന്റെ കഥ

2009-10-12T05:51:00.000+03:00

അല്ലെയോ മഹാനായ ഭുതമേ,ഈ നില്‍കുന്ന കഴുത ഒരിക്കല്‍ എന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു.കുറെ നാള്‍ മുന്‍പ്,ഏതാണ്ട് ഒരു കൊല്ലത്തോളം എനിക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്ന് മാറിനില്‍കേണ്ടി വന്നു.കച്ചവടത്തിനു പുറംനാടുകളില്‍ സജ്ജരിച്ചപ്പോയാണത്.
അപ്രദീഷമായി മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ ഭാര്യ എന്റെ കട്ടിലില്‍ ഒരു കാപ്പിരി അടിമയുമായി പ്രണയസല്ലാപതിലേര്‍പെടുന്നത് കണ്ടു.അവള്‍ ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു ഒരു ഒരു കുടന്ന വെള്ളം ജപിച്ച് എന്റെ മേല്‍ തളിച്ചു,ഞാന്‍ ഒരു നായയുടെ രൂപത്തിലായി.എന്നെ അവള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ആട്ടിപായിച്ചു.ഞാന്‍ അടുത്തുള്ള കശാപ്പുകാരന്റെ പീടികയിലെത്തി അയാള്‍ എന്നെ അയാളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, കശാപ്പുകാരന്റെ മകള്‍ മുഖപടം തായ്തിയിട്ട് ചോതിച്ചു,
"എന്താണഛാ,അപരിചിതനായ പുരുഷനെ എന്റെയടുത്തു കൊണ്ടുവരുന്നത്.?"
"എത് പുരുഷന്?‍" അയാള്‍ ചോതിച്ചു
"ഈ നില്‍കുന്ന നായ് യഥാര്‍ത്തത്തില്‍ ഒരു മനുഷന്‍ ആണ്,മന്ത്രംകൊണ്ടാണ് ഇങനെ രൂപം മാറിയത്‌,സംശയമുണ്ടകില്‍ പഴയരൂപതിലാകാം"അവള്‍ പറഞ്ഞു .
പെണ്‍കുട്ടി കുടത്തില്‍ വെള്ളമെടുത്തു മന്ത്രം ജപിച്ചശേഷം എന്റെ പുറത്ത്‌ തളിച്ചു."ഈ നില്‍കുന്ന ആള്‍ക്ക് പഴയരൂപം കിട്ടട്ടെ "എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനുഷ്യരൂപം കിട്ടി.ഞാന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ ച്ചുംബിച്ചു നന്ദി പറഞ്ഞു.എന്റെ ഭാര്യയെ ശിക്ഷിക്കാനുള്ള ഉപായം അവളോട്‌ ചോതിച്ചു,അവള്‍ കുറച്ചു വെള്ളം എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നിട്ടു പറഞ്ഞു ഇത് ആരുടെ മേല്‍ തളിക്കുന്നുവോ അയാള്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രൂപത്തിലാകുമെന്നു പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ ഭാര്യയുടെ മേല്‍ മന്ത്രജലം തളിച്ച് അവളെ കഴുതയായി കൊണ്ടു നടുക്കുന്നു.
"ഇതു സത്യമാണോ " ഭുതം കഴുതയോടു ചോതിച്ചു.
കഴുത തലകുലുക്കി.കഥ കേട്ടു രസിച്ച ഭുതം തുള്ളിച്ചാടി.
ഈ ഘട്ടത്തില്‍ സുര്യനുതിച്ചു. പുലര്‍വെട്ടം കണ്ട ശഹറാസാദ് മൌനം ഭജിച്ചു.
അവളുടെ അനുജത്തി ദുനിയസാദ് പറഞ്ഞു "ചേച്ചിയുടെ കഥകള്‍ ഒന്നാംതരം.നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല."
"രാജാവിന്റെ ദയ കൊണ്ടു നാളെ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നാല്‍ ഇതിലും രസകരമായ കഥ പറയാം." ശഹറാസാദ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവിന്റെ ആത്മഗതം ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു,"അള്ളാഹുവാണെ സത്യം,കഥയുടെ ബാക്കികൂടി കേട്ടിട്ടെ ഇവളെ കൊല്ലുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കു"
പുലരിയുടെ ശേഷിച്ച സമയം ഇരുവരും ആലിന്ഗനബദ്ധരായി ശയിച്ചു.
പിന്നീട് പകലന്തിയോളം രാജാസദസ്സില്‍ കാര്യവിചാരം നടന്നു.ഷിക്ഷാവിധികളും പാരിതോഷികങ്ങളും യഥാവിധി കല്പിച്ചു നല്‍കി.കൃത്യ നിര്‍വഹണം നടത്തികഴിഞ്ഞു സഭ പിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവ് അന്ത:പുരത്തിലെത്തി.
അടുത്ത രാത്രി സമാഗതമായപ്പോള്‍----
ദുനിയസാദ്‌ പറഞ്ഞു "ചേച്ചി,ഇന്നലെത്തെ കഥയുടെ ബാക്കി കേള്‍ക്കെട്ടെ"
സന്തോഷത്തോടെ പറയാം,"കേട്ടോളു" ഷഹറാസാദ് പറഞ്ഞു തുടഞ്ഞി.
മൂന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്കിന്റെ കഥയും ഭുതത്തെ സന്തോഷിച്ചു.
വ്യാപാരിയുടെ മേല്‍ തനിക്കുള്ള അവസാനത്തെ അവകാശവും ഷെയ്ക്കിനു വിട്ടു കൊടുത്ത് ഭുതം അപ്രദീഷനായി. വ്യാപാരി തന്റെ മോചനത്തിന് കാരണകാരായ ഷെയ്ക്കുമാര്‍ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും അവരവരുടെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
പക്ഷെ ഇനി പറയാന്‍ പോകുന്ന കഥയുണ്ടല്ലോ,മുക്കുവന്റെ കഥ,അത് ഇതിലും രസകരമാണ്,
"അതെന്തു കഥയാണ് ?" രാജാവ് ചോതിച്ചു.
ഷഹറാസാദ് മുക്കുവന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി ........
( തുടരും )

രണ്ടാമത്തെ ഷെയ്ക്കിന്റെ കഥ

2009-10-11T22:55:00.000+03:00

പാതാള രാജാവായ ഭുതമേ,എന്റെ കഥ കേട്ടാലും.ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു സഹോദരമ്മാരാണ്.ഞങ്ങളുടെ അച്ചന്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ മുവായിരം ദിനാറിന്റെ സ്വത്ത്‌ അവശേഷിച്ചിരുന്നു.എന്റെ വീതം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഒരു പീടിക വാങ്ങി കച്ചവടം തുടങ്ങി.മറ്റു രണ്ടുപേരും അതുപോലെ കച്ചവടം ആരംഭിച്ചെങ്കിലും കുറെ വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു സഹോദരന്‍ ചരക്കുമായി വിദേശ്യ വ്യാപാരത്തിന് പോയി.ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് അയാള്‍ മടങ്ങി വന്നു.
"ഈ പണിക്ക് പോകണ്ടന്നു ഞാന്‍ ആദ്യമേ പറഞ്ഞില്ലേ ? "ഞാന്‍ ചോതിച്ചു .
അയാള്‍ കരഞ്ഞു "അതു കേള്‍കാത്തത് എന്റെ ബുദ്ധിമോശം തന്നെ.എനിക്കു നഷ്ടം വരനമെന്നയിരികണം ദൈവ്വനിശ്ചയം"
എന്റെ മനസലിഞ്ഞു.ഞാനയാളെ കടയിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു വന്നു.എന്റെ കടയില്‍നിന്നു കിട്ടുന്ന ആദായത്തിന്റെ പങ്ക് അയാള്‍ക്കും കൊടുക്കാമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.അന്നുവരയുള്ള കണക്കുനോകിയപ്പോള്‍ ആകെ ആയിരം ദിനാര്‍ ലാഭം ഉണ്ടായിരുന്നു.അള്ളാഹുവിനു നന്ദി പറഞ്ഞു അതിന്റെ പകുതി ഞാന്‍ അയാള്‍ക്ക് നല്‍കി.വളരെ നാള്‍ ഞങ്ങളൊന്നിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.നാലജ്ഞു കൊല്ലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു രണ്ടു സഹോദരന്‍മ്മാരും കൂടി വീണ്ടുമൊരു വിദേശയാത്രക്കൊരുങ്ങി.ഞാനതിനെ എതിര്‍ത്തു. ആദ്യത്തെ സംരംഭം പരാജയമടഞ്ഞ കാര്യം ചൂണ്ടികാണിച്ചു.അടുത്ത വര്‍ഷം വീണ്ടും അവര്‍ എന്റെമേല്‍ സമ്മര്‍ദം ചിലത്തി.മൂന്നുപേര്‍ക്കും ഒന്നിച്ചു പോകാമെന്നവര്‍ പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ വഴ്ങിയില്ല.ഇങ്ങനെ ആറു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു.
ഏഴാമത്തെ വര്‍ഷം ഗത്യദ്ധരമില്ലാതെ ഞാന്‍ അവരോടപ്പം പോകാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു.അതുവരെയുള്ള സബ്ത്യമെല്ലാം എണ്ണി ആറായിരം ദിനാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അതില്‍ പകുതി മാത്രം വ്യാപാരത്തില്‍ മുടക്കിയാല്‍ മതിയെന്നും വല്ല കാരണവശാല്‍ നഷ്ടം പറ്റിയാല്‍ ബാക്കിയുള്ളത്‌കൊണ്ടു പിടിച്ചു നില്കാമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് അവര്‍ അനുസരിച്ചു.അങ്ങനെ മുവായിരം ദിനാറിന് ചരക്കുകള്‍ വാങ്ങി ഒരു കപ്പല്‍ വാടാകയ്ക്ക് എടുത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു.
ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കപ്പല്‍ കരക്കടുത്തു.ചരക്കുകളെല്ലാം ഒന്നിനു പട്ടിരിട്ടി വിലക്ക് വിറ്റുതീര്‍ത്തു.മടങാറായപ്പോള്‍ കടല്‍തിരത്ത് കീറിപ്പറഞ്ഞ ഉടുപ്പു ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രിയെ കണ്ടു.അവള്‍ എന്റെയടുത്ത്‌ വന്ന് കയ്യില്‍ ചുംബിച്ചിട്ട് ചോതിച്ചു."ആങന്നെ സഹായിക്കുമോ ? തക്കതായ പ്രതിഫലം എന്നില്‍നിന്നു പ്രദീഷിക്കാം."
"തീര്‍ച്ചയായും സഹായിക്കാം"പക്ഷെ, പ്രതിഫലമൊന്നും വേണ്ട .
"എങ്കില്‍ എന്നെ വിവാഹംകഴിക്കു യജമാനെ.അങ്ങയുടെ നാട്ടിലേക്ക് എന്നെക്കൂടി കൊണ്ടുപോകു.എന്റെ ഈ ദയനീയാവസ്ഥയില്‍ ലജ്ജിക്കത്തക്കതായി ഒന്നുമില്ല .ഞാന്‍ എന്നെന്നും വിശ്യസ്ഥയായിരിക്കും.'
എനിക്ക് അവളില്‍ അനുകമ്പ തോന്നി.അല്ലാഹുവിന്റെ ഇച്ചപോലെ നടക്കട്ടെ.ഞാനവള്‍ക്കു
വിലപിടിച്ച വസ്ത്രങ്ങള്‍ വാങ്ങികൊടുത്തു.കപ്പലില്‍ അവള്‍കായി പുത്തന്‍ കംബളങള്‍ വിരിച്ചു.
ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രത്തിരിച്ചു.
നിങ്ങള്‍ ചെല്ലുതോറും അവളില്‍ എനിക്കുള്ള സ്നേഹം വര്‍ദിച്ചുവന്നു.ഒരു നേരവും അവളെ പിരിഞിരിക്കാന്‍ വയ്യന്നായി.എന്റെ സഹോദരന്‍മ്മാര്‍ക്ക് ഇതില്‍ അസൂയ്യ തോന്നി.എന്നെയും ഭാര്യായെയും നശിപ്പിച്ച്‌ സ്വത്തല്ലാം തട്ടിയെടുക്കുവാന്‍ രണ്ടുപേരും തീരുമാനിച്ചു.അവരുടെ മനസില്‍ ചെകുത്താന്‍ കുടിയേറിയുരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന എന്നെയും എന്റെ ഭാര്യയെയും അവര്‍ എടുത്തു കടലിലിട്ടു.വെള്ളത്തില്‍ വീണ ഉടനെ അവളുണര്‍ന്നു രൂപംമാറി എന്നെ ഒരു കരയില്‍ചെന്നാക്കി അവള്‍ അപ്പ്രദിശ്യയായി പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവള്‍ തിരിച്ചു വന്നു പറഞ്ഞു."നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണെങ്കിലും ഞാനൊരു യക്ഷിയാണ്.നിങ്ങളെ കണ്ട നിമിഷം എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഇഷ്ടം തോന്നി.അല്ലാഹുവിന്റെ നിശ്ചയം അതായിരികണം.ഞാന്‍ അല്ലാഹുവിലും മുഹമ്മദിലും വിശ്യസിക്കുന്നു. ഞാനൊരു പാവപ്പെട്ടവളായിരിന്നിട്ടും നിങ്ങളെന്നെ സ്വികരിച്ചു.അതിനു പകരം ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ജീവന്‍ രക്ഷിഛു.ഇനി നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്‍മ്മാരുടെ കഥ കഴിക്കണം."
ഞാന്‍ അത്ഭുതന്തരായി അവള്‍ക്കു നന്ദി പറഞ്ഞു."പക്ഷെ,എന്റെ സ ഹോദരന്‍മ്മാരെ കൊല്ലരുത്‌".ഞാനപേഷിച്ചു.ഞങ്ങളുടെ ചരിത്രം പറഞ്ഞു കേള്‍പിക്കുകയും ചെയ്തു.ഇന്നു ഞാന്‍ അവരുടെ കപ്പല്‍ മുക്കികളയും അവര്‍ കടലില്‍ മുങ്ങിച്ചാവട്ടെ "എന്നു യക്ഷി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും യാചിച്ചു. "അയ്യോ വേണ്ട.ദുഷ്ടന്റെ ശിക്ഷ അവന്റെ ദുഷ്ടത തന്നെയാണെന്ന് ചൊല്ല് കേട്ടട്ടില്ലേ ? എന്തായാലും അവര്‍ എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍ ആണ്.അവര്‍ ജീവിച്ചോട്ടെ."
"ഇല്ല.അവരെ കൊല്ലാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു"എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ ചുമലിലേറ്റി അകാശത്തിലൂടെ പറന്ന് എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തിച്ചു.
സൂഷിച്ചുവച്ചിരുന്ന മുവായിരം ദിനാറുകൊണ്ടു ഞാന്‍ വീണ്ടും കച്ചവടം തുടങ്ങി.ഒരു നാള്‍ രാത്രി കട പൂട്ടി വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഈ രണ്ട് നായ്കളെയും ഒരു മൂലക്കെ ആരോ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.എന്റെ ഭാര്യ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു"ഇവര്‍ നിങ്ങളുടെ സഹോദരമ്മരാണ് "ആരാണിവരെ ഈ രൂപത്തിലാക്കിയതെന്ന് ഞാന്‍ ചോതിച്ചു."ഞാന്‍ തന്നെ എന്റെ സഹോദരി എന്നേക്കാള്‍ ശക്തിയുള്ള യക്ഷിയാണ്.അവരുടെ സഹായംകൊണ്ട് രണ്ടുപേരെയും ഞാന്‍ നായ്‌കളാക്കി.പത്തു വര്‍ഷം കഴിയാതെ ഇവര്‍ക്കു സ്വദ്ദം രൂപം കിട്ടുകയില്ല."
പത്തു വര്‍ഷം തികയാറായി അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ എന്റെ ഭാര്യസഹോദരിയെ തേടി പോകുകയാണ്. വഴിക്കുവച്ചു ഈ വ്യാപാരിയെ കണ്ടു.അങ്ങയുടെ ദര്‍ശനത്തിന് ഭാഗ്യമുണ്ടായി.ഇതാണ് കഥ.
"ഒന്നാംതരം കഥ തന്നെ."ഭുതം പറഞ്ഞു .
"വ്യാപാരിയുടെ രക്തത്തില്‍ മൂന്നിലൊന്നു നീയൊടുത്തോ".
അപ്പോള്‍ മൂന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്,കഴുതയുടെ ഉടമസ്ഥന്‍,പറഞ്ഞു .
"എന്റെ കഥ ഇപ്പോള്‍ കേട്ടതിലും അത്ഭുതകരമാണ്,അങ്ങേക്ക് ഇഷ്ടപെട്ടാല്‍ വ്യാപാരിയുടെ രക്തത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു എനിക്ക് വിട്ടു തരാമോ ?
"അങ്ങനെയാകട്ടെ "ഭുതം സമ്മതിച്ചു.
മൂന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്ക് കഥ പറഞ്ഞു തുടഞ്ഞി .
( തുടരും )

ഒന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്കിന്റെ കഥ

2009-10-11T05:18:00.001+03:00

ഒന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്‌ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

ശ്രേഷ്ടനായ ഭുതത്താനേ,ഈ മാന്‍ എന്റെ മാതുലപുത്രിയായിരുന്നു.മുറപെണ്ണ്,നന്നെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ഇവളെന്റെ ഭാര്യയായി.മുപ്പതു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇവള്‍ പ്രസവിച്ചില്ല.അതുകൊണ്ട് ഞാനൊരു വെപ്പാട്ടിയെ സീകരിച്ചു.അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് അവള്‍ അബിളിക്കലപോലെ ചന്തം തികഞ്ഞ ഒരാണ്‍കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു.മകന് 15 വയസായ്യപ്പോള്‍ ഒരത്യാവിശ്യ കാര്യത്തിനു ഞാന്‍ അകലെയുള്ള പട്ടണത്തിലേക്ക് പോയി.
ഇടയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ വിട്ടു പോയി.ഈ മാനുണ്ടല്ലോ,എന്റെ മുറപെണ്ണ്.ഇവള്‍ കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ മന്ത്രവാദം പടിച്ചിരുന്നു.എന്റെ അഭാവത്തില്‍ ഇവള്‍ മന്ത്ര ശക്ത്തികൊണ്ട് എന്റെ മകനെ കാളകുട്ടിയായും അവന്റെ അമ്മയെ പശുവായും രൂപം മാറ്റി;മറ്റു കന്നുകാലികളോടൊപ്പം തൊഴുത്തില്‍ കെട്ടി.എറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ മടങ്ങിവന്നു.വെപ്പാട്ടിയെയും മകനെയും തിരഞ്ഞപ്പോള്‍ ഭാര്യ പറഞ്ഞു "ആ അടിമപെണ്ണ് ചത്തുപോയി.അവളുടെ മകന്‍ എങ്ങോട്ടോ ഓടികളഞ്ഞു.എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ"
എന്റെ ഹ്ര്ദയം തകര്‍ന്നു.കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കി.വെപ്പാട്ടി മരിച്ചു ഒരു വര്‍ഷം തികയുന്നതു പ്രമാണിച്ച് സദ്യയോരുക്കാന്‍ ഒരു കൊഴുത്ത പശുവിനെ കൊണ്ടുവരുവാന്‍ ഞാന്‍ വേലക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.അവന്‍ കൊണ്ടുവന്നത് ദുര്‍മന്ത്രവാദം കൊണ്ടു പശുവാക്കി മാറ്റിയ എന്റെ മകന്റെ അമ്മയെ ആയിരുന്നു.പശുവിനെ കശാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ അടുത്ത്‌ ചെന്നപ്പോള്‍ അത് ദയനീയമായി നോക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തു.ഞാന്‍ പിന്മ്മാറി.എന്റെ നിര്‍ദേശം അനുസരിച്ച് വേലക്കാരന്‍ തന്നെ പശുവിനെ കൊന്നു.പക്ഷെ ഇറച്ചി തീരെ കിട്ടിയില്ല.വെറും എല്ലും തോലും മാത്രമായിരുന്നു.അതിനെ കൊന്നത് തെറ്റായിയെന്നു തോന്നി.പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം ? ജോലിക്കാരനോട് തന്നെ അതെല്ലാം കൊണ്ടു പോയ്‌കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞു.പകരം നല്ലൊരു കന്നിനെ കൊണ്ടുവരാന്‍ പറഞ്ഞു.അവന്‍ കൊണ്ടുവന്നത്‌ എന്റെ മകനെയായിരുന്നു.
എന്റെ മുന്നിലെത്തിയ കാളകുട്ടി തുള്ളിച്ചാടി കയറുപൊട്ടിച്ചു നിലത്തു കിടന്നുരുളാനും അമറി വിളിക്കാനും തുടങ്ങി.എനിക്ക് ദയവു തോന്നി,"അതിനെ വിട്ടേര്,മറ്റൊരു പശുവിനെ കൊണ്ടുവാ"എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
കഥ ഇത്രയുമായപ്പോള്‍ സുര്യനുതിച്ചു,പുലര്‍വെട്ടം കണ്ട ശഹറാസാദ് പെട്ടുന്നെന്നെ മൌനം ഭജിച്ചു.അപ്പോള്‍ ദുനിയസാദ് പറഞ്ഞു,"നല്ല കഥ ചേച്ചിയുടെ കഥ കേട്ട് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല".
ഇതിലും രസമുള്ള കഥകളാണ് ഇനിയുള്ളത്‌.ഇന്നു രാത്രി ഞാന്‍ ജീവനോടെയിരുനാല്‍,രാജാവ്‌ തിരുമനസ് എന്റെ കഥ കഴിചില്ലെകില് ബാക്കി അപ്പോള്‍ പറയാം "എന്ന ശഹറാസാദിന്റെ മറുപടി കേട്ട് രാജാവ്‌ ആത്മഗതം ചെയ്തു:" അള്ളാഹുവാണെ,ഇവളെ കൊല്ലുന്നതിനു മുമ്പ്‌ കഥയുടെ ബാക്കിഭാഗംകുടി ഇനിക്ക് കേള്‍ക്കണം".
നാലാം യാമത്തിന്റെ ശേഷിച്ച സമയം അവര്‍ ആലിന്ഗബന്തരായി കിടക്കയില്‍ കഴിഞ്ഞു.പിന്നീട് ഭരണ നിര്‍വഹത്തിനായി ശഹറിയാര്‍ പോയി.
മന്ത്രി മകളുടെ അന്ത്യ കര്‍മത്തിനായി ശവകച്ചയുമായിട്ടാണ് പ്രവേശിച്ചത്.രാജാവ് ശഹറാസാദിനെകുറിച്ച് ഒന്നും സുചിപ്പിക്കാതെ ഭരണ കാര്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി. വെകുന്നേരം അദേഹം അന്ത:പുരത്തിലേക്ക് പോയി.
രണ്ടാമത്തെ രാത്രി സമാഗതമായപോള്‍----
ദുനിയസാദ് ശഹറാസാദിനോട് പറഞ്ഞു :"ചേച്ചി,ഭുതത്തിന്റെ കയ്യിലകപ്പെട്ട വ്യാപാരിക്ക് എന്തുപറ്റിയന്നു പറയാമോ ?".
"രാജാവ് കല്പിച്ചാല്‍ ഈയുള്ളവന്‍ അനുസരിക്കും".
ശഹറാസാദിന്റെ മറുപടി കേട്ട ഷഹരിയാര്‍ പറഞ്ഞു "ശരി പറഞ്ഞോളു"
ശഹറാസാദ് പറഞ്ഞുതുടഞ്ഞി.
"മഹാരാജാവേ, ഭുതം ഷെയ്ക്കിന്റെ കഥയില്‍ ആക്രിഷ്‌ടനായി "
ഷെയ്ക്ക് ഇങനെ കഥ തുടര്‍ന്നു.
കാളകുട്ടിയുടെ കരച്ചിലും പരാക്രമവും കണ്ട് മനസലിഞ്ഞ ഞാന്‍ അവനെ കൊല്ലേണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചു.പക്ഷെ ഭുതരാജാവേ,എന്റെ സമീപം നില്‍കുന്ന ഈ മാതുലപുത്രിയുണ്ടല്ലോ,ഇപ്പോള്‍ മാനിന്റെ രൂപത്തില്‍ നില്കുന്നവള്‍ ഇവളെന്നെ ഉപദേശിച്ചു:"നമുക്കിവനെ കൊല്ലാം, നല്ല കൊഴുത്ത കാളകുട്ടി,ആവിശ്യത്തിനു ഇറച്ചി കിട്ടും."
കഷ്ടകാലത്തിന് മറുത്തോന്നും പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞില്ല.കശാപ്പ്കാരന്‍ അടിമ കാളകുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയി.പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിന് അയാള്‍ ഓടി വീട്ടില്‍ വന്നു പറഞ്ഞു.
"യജമാനെ ഒരു സന്ധോഷ വാര്‍ത്ത‍മാനം"
എന്താണ് ? ഞാന്‍ ചോതിച്ചു.
എന്റെ മകള്‍ കുറെ മന്ത്രവാദം വശമുണ്ട്.വീട്ടില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു മുത്തശ്ശി പടിപിച്ചത്താണ്.ഇന്നലെ യജമാനന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു ഞാന്‍ കാളകുട്ടിയെ കശാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ കൊണ്ടു പോകുമ്പോള്‍ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ വച്ച് എന്റെ മകള്‍ കണ്ടു,അവള്‍ പെട്ടന്ന് തട്ടം കൊണ്ട് മുഖം മറചിട്ട് ചിരികാനും പിന്നെ കരയാനും തുടങ്ങി,എന്നിട്ട് എന്നോട് ചോതിച്ചു "അച്ചന്‍ എന്താണ് കാണിക്കുന്നത് അന്യപുരുഷമ്മാരുടെ മുന്നില്‍ നില്കത്തക്കവണ്ണം ഞാന്‍ വിലയില്ലാത്തവളാണോ ?
അന്യപുരുഷനോ ? എവിടെ ? എന്നായി ഞാന്‍ ,"നീ ആദ്യം ചിരിച്ചു പിന്നെ കരഞ്ഞു."എന്താണര്‍ത്ഥം ?
"ഇതാ,ഈ നില്‍കുന്ന കാളകുട്ടി യജമാന്റെ മകനാണ്,മകനേയും അമ്മയെയും യജമാനെന്റ്റ്റ്‌ ഭാര്യ മന്ത്രവാദം ചെയ്തു നാല്‍കാലിയാകിയതാ,ഈ കാളകുട്ടിയുടെ മുഖഭാവം കണ്ടാണ്‌ ഞാന്‍ ചിരിച്ചത്‌,ഇതിന്റെ അമ്മ കൊല്ലപെട്ടതോര്‍ത്ത്‌ കരച്ചില്‍ വന്നു".
വല്ലവിതെനയും നേരം വിളിപ്പിച്ചു വിവരം അറിയിക്കാന്‍ ഓടി വന്നതാണ്‌ ഞാന്‍ .
മകനെ കാണുവാനുള്ള ആര്‍ത്തിയോടെ ഞാന്‍ അടിമയുടെ പിന്നാലെ ഓടി,
അയാളുടെ മകള്‍ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു,കാളകിടാവ് എന്റെ കാല്‍ചുവട്ടില്‍ വീനുരണ്ടു.
ഞാന്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടിയോട് ചോതിച്ചു "മോളേ ഞാന്‍ കേട്ടതല്ലാം സത്യമാണോ ?"
അവള്‍ പറഞ്ഞു " സത്യമാണ്,ഈ നില്‍കുന്നത് അങ്ങയുടെ ഓമനപുത്രന്‍ തന്നെയാണ്"
നിനക്ക് ഇവനെ പഴയ രൂപത്തിലാക്കാന്‍ കഴിയുമോ ?എകില്‍ എന്റെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതിയും നിനക്ക് തരാം,"എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടി ചിരിച്ചു,"യജമാനന്‍ പറയുന്നത് പോലെ,പക്ഷെ,എന്റെ രണ്ടു കാര്യങള്‍ നിറവേറിത്തരണം,ഒന്നാമത്‌,അങ്ങയുടെ പുത്രന്‍ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണം,രണ്ടാമത് ഇനിക്കിശ്ടമുള്ള ഒരാളുടെ മേല്‍ മന്ത്രശക്തി പ്രയോകിക്കാന്‍ അനുവതികണം."
രണ്ടും ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു .അവള്‍ ഒരു ചെറിയ ചെബുകുടത്തില്‍ വെള്ളമെടുത്തു മന്ത്രം ജപിച്ചു കാളകുട്ടിയുടെ മേല്‍ തളിച്ചിട്ട് ഇങനെ പറഞ്ഞു,'സര്‍വ്വശ്ക്തനായ്യ അള്ളാഹു നിന്നെ കാളകുട്ടിയാട്ടാണ് സൃഷ്ടിച്ചതെകില്‍ ഈ ഇതേ രൂപത്തില്‍ ഇരിക്കുക.മന്ത്രശക്തി കൊണ്ടാണ് നാല്കാലിയായെതെങ്കില്‍ പഴയ രൂപത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോരുക."
കാളകുട്ടി ഒന്ന് വിറച്ച് മൂരിനിവര്‍ന്നു.അടുത്ത നിമിഷം അത് മനുഷരൂപം ആയിമാറി.ഞാന്‍ എന്റെ പുത്രനെ വാരിപുണര്‍ന്നു.അവനെയും അമ്മയെയും എന്റെ ഭാര്യ തന്നെയാണ് മന്ത്രവാദത്താല്‍ രൂപം മാറ്റിയതെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ എന്റെ മകനെ കൊണ്ട് അടിമയുടെ മകളെ വിവാഹം കഴിപിഛു.അവള്‍ മന്ത്രം പ്രയോകിച്ച് എന്റെ ഭാര്യയെ മാനിന്റെ രൂപത്തിലാക്കി.ഈ മൃഗവുമായി ഇതിലെ പോയപ്പോള്‍ വ്യാപാരിയെ കണ്ടു സംസാരിച്ചിരുന്നു പോയതാണ്.ഇത്രയുമാണ് എന്റെ കഥ .
ഭുതം പറഞ്ഞു "നിന്റെ കഥ അത്ഭുതകരംതന്നെ.നീ ആവിശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ വ്യാപാരിയുടെ മൂന്നിലൊന്നു രക്തത്തിന്റെ അവകാശം നിനക്ക് വിട്ടു തന്നിരിക്കുന്നു."
ഈ സമയം രണ്ടാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്‌,വേട്ട നായ്കളുമായി വന്നയാള്‍,മുന്നോട്ടു നീങ്ങി ഭുതത്തെ സംബോധന ചെയ്തു."ശക്തിമാനായ ഭുതത്താനേ,എന്റെ സഹോദരന്മാരായ ഈ നായ്‌ക്കളുടെയും എന്റെയും സാഹസകൃത്യ്ങ്ങള്‍ അങ്ങു കേള്‍ക്കണം.ഇപ്പോള്‍ കേട്ട കഥയേക്കാള്‍ നല്ലതെക്കില്‍ വ്യാപാരിയുടെ രക്തത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു അവകാശം ഇനിക്ക് തരണം."
"ശരി കഥ ആശ്ചര്യമാകണം എന്നു മാത്രം " ഭുതം സമ്മതിച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്‌ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.....
(തുടരും)

വ്യാപാരിയും ഭുതവും

2009-10-09T13:11:00.001+03:00

ഷഹറാസാദ് കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി,
അനുഗ്രഹീതനായ മഹാരാജാവേ,ഒരു വ്യാപാരിയുടെ കഥ ഞാന്‍ പറയാം,പല രാജ്യങ്ങളുമായി കച്ചവടത്തിലേര്‍പെട്ടിരുന്ന ധനികനായൊരു വര്‍ത്തകപ്രമാണിയുണ്ടായിരുന്നു.ഒരിക്കല്‍ വ്യാപാരകാര്യത്തിനായി കുതിരപുറത്ത്‌ യാത്ര പുറപെട്ട അയാള്‍ വെയില്‍ മു‌ത്തപ്പോള്‍ ഒരു മരത്തണലില്‍ ഇരുന്നു.സഞ്ചിയില്‍ നിന്ന് ഈട്തപ്പഴമെടുത്തു തിന്നിട്ട് കുരു അയാള്‍ ദൂരെ കളഞ്ഞു. പെട്ടന്നെന്നെ ഒരു ഭുതം ഗര്‍ജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യിലൊരു വാളുമായി അയാളുടെ മുന്നില്‍ പ്രത്ഷ്യപെട്ടു.
ങ്ഹും! നിയെന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊന്നു,അല്ലെ?നിന്നെയും ഞാന്‍ കൊല്ലും "ഭുതം അലറി "
"അയ്യോ ഞാനെപ്പോഴാണ് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊന്നത് ?" വ്യാപാരി അബരന്നു.
"നീ ഈട്തപ്പഴക്കുരു ദൂരെയേയഞപ്പോള്‍ അത് പുറത്ത്‌ വീണ് എന്റെ കുഞ്ഞു മരിച്ചു "
മഹാനായ ഭുതമേ,ഞാനൊരു വിശ്യാസിയാണ് ,വ്യാപാരി പറഞ്ഞു .
"എനിക്ക് കള്ളം പറയാന്‍ അറിയില്ല എന്റെ ഭാര്യയും കുട്ടികളും എന്നെ പ്രദീശിച്ചിരിക്കുന്നു.അവരോട് എനിക്ക് യാത്ര പറയണം.എന്നെ വിശ്യസിച്ചു പണം തന്നിട്ടുള്ള പലരുടെയും കണക്കുകള്‍ തീര്‍ത്തിട്ട് വേഗം തിരിച്ചുവരാം.ഇതു സത്യം പിന്നീട് എന്നെ എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തുകൊള്ളൂ ".
ഭുതത്തിനു വ്യാപാരിയുടെ വാക്കുകളില്‍ വിശ്യാസം തോന്നി.അടുത്ത വര്‍ഷരഭത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തികൊള്ളമെന്ന കരാറിമ്മേല്‍ അയാളെ പോകാന്‍ അനുവതിച്ചു,
വ്യാപാരി നാട്ടിലെത്തി കൊടുക്കല്‍ വങലുകളെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കി.സ്വത്തുക്കളെല്ലാം ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും പേര്‍ക്കേയുതിവച്ചു.എന്നിട്ട് നിശ്ച്ചയിച്ച എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ശവക്കച്ചയുമായ്യി ഭുതത്തെ കണ്ട സ്ഥലത്ത് ചെന്നു.
ഏതു നിമിഷവും വന്നെത്തവുന്ന മരണത്തെ പ്രദീശിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന വ്യാപാരിയുടെ സമീപത്ത്‌ മാന്യനായയൊരു ഷെയ്ക്ക്‌ വന്നുച്ചേര്‍ന്നു.അയാള്‍ ഒരു മാനിനെ ചങ്ങലയില്‍ ബന്ധിച്ച് കയ്യില്‍ പിടിച്ചിരുന്നു.ആഗതന്‍ വ്യാപാരിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തിട്ട് ചോതിച്ചു "എന്താ ചങ്ങാതി,പ്രേതബാതയുള്ള ഈ സ്ഥലത്തു തനിച്ചിരിക്കുന്നത് ?.
വ്യാപാരി തന്റെ കഥ അയാളോട് പറഞ്ഞു.അത് കേട്ട ഷെയ്ക്ക്‌ അത്ഭുതം കൂറി."വിചിത്രമയിരിക്കുന്നു.നിങ്ങളെപ്പോലൊരു വിശ്യസ്ഥനെ കാണാന്‍ കിട്ടുന്നത് തന്നെ പ്രയാസം.ഏതായാലും ഭുതം വരുന്നതുവരെ ഞാനിവിടെയിരിക്കാം.ഇതിന്റെ അധ്യമെന്നാണന്ന്‌ എനിക്കറിയണം.
അയാള്‍ വ്യാപാരിയുടെ അടുത്തിരുന്നു സംഭാഷണം തുടര്‍ന്നു.വ്യാപാരിയാകട്ടെ ദു:ഖഭാരംകൊണ്ട് ഇടക്കിടക്ക് മോഹലസ്യപ്പെട്ടു,അപ്പോഴതാ,മറ്റാരു ഷെയ്ക്ക്‌ രണ്ട് വേട്ടനായ്കളുമായി അവിടെ വന്നു.അയാള്‍ മറ്റു രണ്ടുപേരോടും ചോതിച്ചു,എന്താണ് ഈ അപകടം പിടിച്ച സ്ഥലത്തിരിക്കുന്നത്.അവര്‍ അയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.മുന്നാമ്മന്‍ അതു കേട്ടു നിലത്തിരുന്നില്ല,അതിനു മുമ്പേ മറ്റൊരു ഷെയ്ക്ക്‌ വന്നു.അയാള്‍ നടത്തികൊണ്ടു വന്നത് ഒരു പെണ്‍കഴുതയെയാണ്.അയാളും മറ്റുള്ളവരുടെ കഥ കേട്ടു അവിടെയിരുന്നു.അല്‍പസമയത്തിനുള്ളില്‍ ഒരു മണല്‍കൂന ഭുമിയില്‍ നിന്നു പൊങ്ങി അവരിരുന്ന പുല്തകിടിയിലീക്ക് വന്നു.അതൊരു ഭുതമായി നിലയുറപ്പിച്ചു.മുന്‍പ് വ്യാപാരി കണ്ട അതെ ഭുതം ഭുതം വ്യാപാരിയെ പിടികൂടി" ഇങ്ങു വാ, എന്റെ പൊന്നുമോനെ കൊന്നത്പോലെ നിന്നെയുംഞാന്‍ കൊല്ലട്ടെ"എന്ന് പറഞ്ഞു അയാളെ വലിച്ചഴിഛു.വ്യാപാരി ദയനീയാമായി അലമുറയിട്ടു.അതു കണ്ട ഷെയ്ക്ക്മ്മാര്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.പെട്ടന്ന് ദൈര്യം വീഡെടുത്ത ഒന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്‌ ഭുതത്തെ സമീപിച്ചു അവന്റെ കയികളില്‍ ച്ചുംബിച്ചിട്ട്‌ പറഞ്ഞു,ഭുതത്താനേ എന്നോട് ഷമിക്കണം,ദയാലുവായ അങ്ങോടു എന്റെ കഥ പറയാം,അതു കേട്ടു അങ്ങയുടെ കരലളിയുകയാനകില്‍ ഈ വ്യാപാരിയുടെ രക്തത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു എനിക്കു തരണം.
ഭുതം കനിഞ്ഞു "ഹേ ഷെയ്ക്ക്‌,നിങ്ങള്‍ കരുതതുപോലെ കരളയിക്കുന്നതാണ് നിന്റെ കഥയെങ്കില്‍ ഇയാളുടെ രക്തത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു നിനക്കു തരാം,
ഒന്നാമത്തെ ഷെയ്ക്ക്‌ കഥ പറയാന്‍ തുടങ്ങി...
(തുടരും )

കാളയും കഴുതയും കര്‍ഷകനും

2009-10-08T21:58:00.000+03:00

ഒരിടത്ത്‌ ഒരു കൃഷികാരനുണ്ടായിരുന്നു.പുഴക്കരയില്‍ ഒരു വീടും ഫലപുഷ്ടിയുള്ള പാടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.അയാള്‍ ഭാര്യയോ‌ടും മക്കളോടുമൊപ്പം സുഖജീവിതം നയിച്ചുവന്നു.പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ ഭാഷ അയാള്‍ക്ക് വശമുണ്ടായിരുന്നു.ഒരു കാളയും ഒരു കഴുതയെയും അയാള്‍ വളര്‍ത്തി.കാളയെ നിലം ഉഴാന്‍ ഉപയോഗിഛു.കഴുതയെ യാത്രചെയ്യാനും.
ഒരു ദിവസം കാള കഴുതയുടെ തൊഴുത്തിനു സമീപം ചെന്നു.വൃത്തിയുള്ള തൊഴുത്തില്‍ കഴുത സുഖനിദ്രയിലാണ്.പുല്‍ത്തൊട്ടിയില്‍ നിറയെ പാറ്റിപ്പെരുക്കിയ ബാര്‍ലിയുണ്ട്.യജമാനന്‍ അപൂര്‍വ്വമായി യാത്ര പോകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ കഴുതക്ക് ജോലിയുള്ളൂ.കാള നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു:"ഭാഗ്യവാന്‍ "
ശബ്ദം കേട്ടു കഴുത കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ കാള പറഞ്ഞു :" സ്നേഹിതാ,നിനക്കു തിന്നുകയും ഉറങ്ങുകയും മാത്രമാണല്ലോ ജോലി.ബാര്‍ലി തിന്നു വിശ്രമിച്ചാല്‍ മതി.ഞാനിതാ നുകം ചുമ്മന്നു എല്ലും തോലുമ്മായി,എന്റെ കഷ്ടകാലം തന്നെ.
അപ്പോള്‍ കഴുത ഉപദേശിച്ചു."നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യണം.നാളെ നുകത്തില്‍ കെട്ടുമ്പോള്‍ നീ നിലത്തു വീഴണം.അടിച്ചാല്‍ എഴുന്നേല്കരുത്.തൊഴുത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ പുല്ലും വയ്ക്കോലും തൊടരുത്.ഇങ്ങനെ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം തീറ്റി തിന്നാതെയും വെള്ളം കുടിക്കാതെയും രോഗഭിനയിക്കാമെങ്കില്‍ യജമാനന്‍ നിന്നെകൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിക്കുകയില്ല".
തൊഴുതിനു പിന്നില്‍ നിന്നിരുന്ന യജമാനന്‍ ഈ സംഭാഷണമെല്ലാം കേട്ടു.
അല്പം കഴിഞ്ഞു പണിക്കാര്‍ വന്നപ്പോള്‍ കാള രോഗഭിനയിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.പതിവുപോലെ അതു തീറ്റി തിന്നിരുന്നില്ല.അവര്‍ യജമാനനെ വിവരമറിയിച്ചു."ഇന്നു കാളക്ക് പകരം കഴുതയെ നുകത്തില്‍ കെട്ടിയാല്‍ മതി."എന്നു യജമാനന്‍ നിര്‍ദേശിച്ചു.പകല്‍ മുഴുവന്‍ നുകം വലിച്ചു തളര്‍ന്ന കഴുത തൊഴുത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കാള അവന്റെ ഉപദേശത്തിനു നന്ന്നി പറഞ്ഞു.തന്റെ ബുദ്ധിമോശത്തെ പശ്ചാത്തപിച്ച കഴുത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.പിറ്റേന്നും കഴുതയെ നുകത്തില്‍ പൂട്ടി.അതിന്റെ കഴുത്തിലെ തൊലി പൊട്ടി.അന്നും പണി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാള സ്നേഹിതനെ പുകഴ്ത്തി.കഴുത പറഞ്ഞു എനിക്കിന്നും നല്ല പണിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിരികട്ടെ ഇന്ന് ഞാനൊരു വര്‍ത്തമാനം കേട്ടു.കാളക്ക്‌ സുഖമില്ലന്നും അസുഖം മാറിയില്ലകില്‍ കശാപ്പുകാരന് കൊടുത്ത് തൊലിയുരിച്ചു മേശവിരിയുണ്ടാകണമെന്നും യജമാനന്‍ പറഞ്ഞു.അതു കേട്ടു ഞാന്‍ അകെ പേടിച്ചുപോയി.നിന്റെ കാര്യം കഷ്ടമായല്ലോ.
"സ്നേഹിതാ,നീ പറഞ്ഞത് നന്നായി.നാളെ ഞാന്‍ പാടത്ത്‌ പോകും.നന്നായി പണിയെടുക്കും"എന്നു പറഞ്ഞ് കാള പുല്‍ത്തൊട്ടിയിലെ പുല്ലും വെള്ളവും പെട്ടന്ന് തിന്നുതീര്‍ത്തു.
വളര്‍ത്തുമൃഗങളുടെ ഈ സംഭാഷണം യജമാനന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അല്പം കഴിഞ്ഞു കൃഷികാരന്‍ ഭാര്യയോട്‌ത്ത് കാളയുടെ തോഴുത്തിനു സമീപത്തുകൂടെ നടന്നുപോയി.കാള യജമനെ കണ്ടു തുള്ളിച്ചാടാന്‍ തുടങ്ങി.കൃഷികാരന്‍ അതു കണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.
"എന്തു കണ്ടിട്ടാണ് ചിരിക്കുന്നത് ?"ഭാര്യ ചോതിച്ചു
" ഓ ഒന്നുമില്ല "എന്നായി ഭര്‍ത്താവ്‌
"എന്താ,എന്നോട്‌ പറഞ്ഞുകൂടെ?"
"പറഞ്ഞുകൂടാ മറ്റരാളോടു പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ മരിച്ചുപോകുമെന്നുരു ശാപമുണ്ട്.
"അങനെയെങ്ങു മരിക്കുമെങ്കില്‍ മരിക്കട്ടെ.എനിക്ക് നിങളുടെ ചിരിയുടെ കാര്യം അറിഞ്ഞേ പറ്റു"
"പറയാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല എനിക്ക് മരിക്കാന്‍ ഭയമാണ്".
"വെറുതെ കള്ളം പറയണ്ട.നിങ്ങള്‍ എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചതാണ്".
വഴുക്ക് മൂത്തു. എന്തു വന്നാലും ഭാര്യ പിന്മാരുകില്ലന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ കൃഷികാരന്‍ മക്കളെയെല്ലാം അടുത്തുവിളിച്ചു.മരണപത്രം എഴുതുന്നതിനു സാശ്ശികളെ വരുത്താന്‍ ആളെയച്ചു.തന്റെ മുറപെണും മക്കളുടെ അമ്മയുമായ ഭാര്യയോട് അയാള്‍ക്ക്‌ സ്നേഹമായിരുന്നു.ബന്ധുമിത്രാതികളെയും നാട്ടു പ്രമാണിമാരെയും വിളിച്ചു വരുത്തി വിവരമറിയിച്ചു.രഹസ്യം പുറത്തുപറഞ്ഞാല്‍ മരിച്ചു പോകുമെന്ന ശപമുണ്ടന്ന കേട്ട അവരെല്ലാം കൃഷികാരന്റെ ഭാര്യയെ ഉപദേശിച്ചു."അയാള്‍ നിന്റെ ഭര്‍ത്താവല്ലേ അയാള്‍കെന്തെകിലും സംഭവിച്ചാല്‍ നിന്റെ കുട്ടികള്‍ അനാഥരാവില്ലേ?നീ വിധവയവില്ലേ?വാശി ഉപേഷിക്കുന്നതെല്ലേ നല്ലത്.
പക്ഷെ ഭാര്യ വഴിങ്ങിയില്ല."ചാകുന്നങ്കില്‍ ചാകട്ടെ.ഞാനറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യവും എന്റെ ഭര്‍ത്താവിനു വേണ്ട".
ഭര്‍ത്താവ്‌ അവസാനത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥനക്ക്‌ മുന്‍പ് കുളിക്കുകാനായി പുഴയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.കോഴികൂടിനടുത്ത് കൂടിയാണ് അയാള്‍ പോയത്‌.ആ കൂട്ടില്‍ ഒരു പൂവന്‍ കോഴിയും അന്‍പത്‌ പിടകോഴിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.കൂടിനു പുറത്ത്‌ നിന്ന തന്റെ നായ്‌ പൂവന്‍കോഴിയെ ശകാരിക്കുന്നത് കൃഷികാരന്‍ കേട്ടു."നമ്മുടെ യജമാനന്‍ മരിക്കാന്‍ പോകുന്നു;നീയിവിടെ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നു,ലജ്ജയില്ലേ നിനക്ക്?
എന്താണ് കാരണമെന്നാരാജ്ഞ പൂവന്‍കോഴി നായ്‌ പറഞ്ഞ കഥ കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു."അതു നന്നായി! എന്റെ യജമാന് ഇത്ര ബുദ്ധിയില്ലാതെ പോയ്യല്ലോ! ഞാനിതാ അമ്പതു ഭാര്യമാരെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നു.യജമാനന് ഒരു പെണ്ണിനെ നിയദ്രിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലപോലും ! മലബറിയുടെ വടി മുറിച്ചു നല്ല പെട കൊടുക്കണം."എനിക്കൊരു രഹസ്യവും കേള്‍ക്കണ്ട "എന്നു നിലവിളിക്കുന്നത് അപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കാം.
പൂവന്‍ക്കോഴി പറഞ്ഞത് കേട്ട കൃഷികാരന്‍ ഒരുറച്ച തീരുമാനത്തിലെത്തി.തോട്ടത്തിലെ മലബറി ചെടിയ്യില്‍നിന്ന് ബലമുള്ള വടി മുറിച്ചടുത്തു വീട്ടിലെത്തിയ കൃഷികാരന്‍ ഭാര്യയെ മുറിയിലേക്ക്‌ വിളിച്ചു‌.വാതിലടിഛിട്ട് "നിനക്ക് രഹസ്യം കേട്ടെ തീരു അല്ലെ?"എന്നു ചോതിച്ച്‌ പ്രഹരം തുടങ്ങി. ഭാര്യ അടികൊണ്ടു കുഴഞ്ഞുവീണു."എനിക്കൊരു രഹസ്യവും കേള്‍കെണ്ടേ. എന്നെ കൊല്ലലേ"എന്നവള്‍ കരഞ്ഞു .അവള്‍ പശ്ചാതപിച്ചത് കണ്ട് ബന്തുക്കളും നാട്ടുകാരും ആശ്യാസതോടെ പിരിഞ്ഞുപോയി ആ ഭാര്യഭര്‍ത്താക്കന്‍മ്മാര്‍ പിനീടോരിക്കലും പിണങ്ങിയിട്ടില്ല.
കഥ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്ത്‌ മന്ത്രി മകളോട് ചോതിച്ചു‌."സ്ത്രീയുടെ പിടി വാശിക്കുള്ള മരുന്ന്‍ എന്താണന്ന് കണ്ടല്ലോ.നിനക്കും അതുതന്നെയാണോ വേണ്ടത്‌?"
പക്ഷെ ഷഹറാസാദ് പിന്മാറിയില്ല.എന്തു വന്നാലും രാജാവിന്റെ അ;ഥപുരത്തില്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറാണന്നവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അന്നത്തെ വധുവിനെ കണ്ടത്തിയ കാര്യം ഉണര്‍ത്തിക്കാന്‍ മന്ത്രി കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പോയി.അതിനിടെ ഷഹറാസാദ് അനുജത്തി ദുനിയാസാദിനെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "ഞാന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്നിട്ട് നിനക്ക് ആളെയക്കും.നീ ഉടനെ വന്ന്‍ എന്റെ സമീപത്ത്‌ ഇരിക്കണം.രാജാവിന്റെ സല്ലാപം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടന്‍ നീ എന്നോട് പറയണം "സഹോദരി നിനക്ക് നല്ല നല്ല കഥകള്‍റിയാല്ലോ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു തരു"എന്ന് ഞാന്‍ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങും അല്ലാഹുവിന്റെ കൃപയുണ്ടകില്‍ മുസല്‍മ്മന്മമാരുടെ പെണ്മക്കളുടെ മോചനത്തിന് മാര്‍ഗമായിതീരും'
രാജ സന്ന്യധിയില്‍ എത്തിയ മന്ത്രിയോട് രാജാവ് ചോദിച്ചു " ഇന്നത്തെ ആളെ ഹാജരാക്കിയുട്ടുണ്ടോ?"
"ഉത്തരവ്‌"മന്ത്രി പറഞ്ഞു
പിതാവിന്റെ പിന്നില്‍ മറഞ്ഞു നിന്ന പെണ്‍കുട്ടിയോട് രാജാവ് കല്പിച്ചു.
"എവിടെ ?ഇങോട്ടു നീങ്ങി നില്ക്കു"
ഷഹറാസാദ് ഉടനെ കരയാന്‍ തുടങ്ങി എന്തിനാണ് കരയുന്നതെന്ന് ചോതിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു."തിരുമനസേ, എനിക്കൊരു അനിയത്തിയുണ്ട്.അവളോട്‌ യാത്ര പറയണം.
ഉടനെ രാജാവ്‌ അനുജത്തിയെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരാന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു.
ധുനിയസാദ്‌ വന്ന്‍ സഹോദരിയെ ആലിന്‍ഗനം ചെയ്തു.രണ്ടു പേരും മണിയറയില്‍ പ്രവേശിച്ചു.ദുനിയാസാദ് അവിടെ ഒരു കോണില്‍ കിടന്നുറങ്ങി.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവ്‌ എഴുന്നള്ളി.ഷഹറാസാദിന്റെ ആദ്യരാത്രി ഷഹരിയാര്‍ അവളുടെ കന്യകാതം അപഹരിച്ചു.
അതുകഴിഞ്ഞു രാജാവും ഷഹറാസാദും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നപ്പോള്‍ ഉറക്കമുനര്‍ന്ന ദുനിയാസാദ് പറഞ്ഞു "അള്ളാഹു നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ ജേഷ്ഠത്തിക്ക് നല്ല കഥകള്‍ അറിയാമല്ലോ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു നമുക്ക്‌ നേരം വെളിപ്പിക്കാം."
"മഹാരാജാവ് തിരുമനസ്സ് കൊണ്ടു അനുവധിക്കുമെങ്കില്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമേ ഉള്ളു"എന്നായിരുന്നു ഷഹറാസാദിന്റെ മറുപടി.
ഉറക്കം വരാതിരുന്ന രാജാവ്‌ ഷഹറാസാദിന്റെ കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യം ഉണ്ടായി അങ്ങനെ ആ
ആദ്യ രാത്രി ഷഹറാസാദ് ഒരു കഥ പറഞ്ഞു .......
എവിടെ ആയിരത്തിയൊന്നു രാത്രികള്‍ ആരംഭിക്കുന്നു.!!!!!!

ഷഹരിയാര്‍ രാജാവിന്റെ കഥ

2009-10-07T23:47:00.001+03:00

പണ്ട് പണ്ട് വീര പരാക്രമിയായ ഒരു രാജാവ്‌ ഇന്ത്യ - ചൈന ദീപുകള്‍ അടക്കിവാണിരിന്നു,വലിയൊരു സൈന്യവും ആയിരക്കണക്കിനു അടിമകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്നു രണ്ടു പുത്രന്‍മാരായിരുന്നു, ദീര്‍ഘകായകനായ ഷഹരിയാര്‍, കൃശഗാത്രനായ ഷാസമാനും.ഇരുവരും പേര്‍പെറ്റ കുതിര സവാരിക്കാര്‍,ധീരതയുടെ കാര്യത്തില്‍ മൂത്ത പുത്രന്‍ ഷഹരിയാര്‍ ഇളയ സഹോദരനെ കവച്ചു‌വച്ചു.പിതാവിന്റെ കാലശേഷം ഷഹരിയാര്‍ രാജാവായി.ഷാസമാനാകട്ടെ സമര്‍കണ്ടിലെ ഭരണാധികാരിയായിതീര്‍ന്നു,നീതിമാന്മാര്‍ ആയ എരുവരെയും ജനങ്ങള്‍ സ്നേഹിച്ചാരാധിച്ചു ,അവരുടെ യശസ്സ്‌ നാടെങ്ങും വ്യ്യാപിച്ചു.
ഇങ്ങനെ ഇരുപതു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഷഹരിയാര്‍ രാജാവിന് തന്റെ ഇളയ സഹോദരനെ കാണാന്‍ മോഹം ഉണ്ടായി. ഉടനെ സമര്‍കണ്ടില്‍ പോയി ശാസമാനെ കൂട്ടി കൊണ്ടുവരാന്‍ മന്ത്രിയെ അയച്ചു. മന്ത്രി സമര്‍കണ്ടിലെത്തി രാജാവിനെ മുഖം കാണിച്ചു‌ വന്ന കാര്യം അറിയിച്ചു.ജ്യേഷ്ട്ന്റെ ആജ്ഞ ഞാന്‍ അനുസരിക്കുന്നു ശാസാമന്‍ പറഞ്ഞു .ഉടനെ യാത്രക്കുള്ള ഉരുക്കം കൂട്ടി .കൂടാരങ്ങള്‍,ഒട്ടങങള്‍ കോവര്‍ കഴുതകള്‍, അടിമകള്‍,സേനാവിഭാഗം എല്ലാം തയ്യാറായി.രാജ്യത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ മന്ത്രിയെ അധികാരപെടുത്തി രാജാവും കൂടരും പുറപെട്ടു . അര്ര്ധരാത്രി ആയപ്പോള്‍ ആണ് എന്തോ എടുക്കാന്‍ മറന്നു പോയകാര്യം ശാസാമന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ .അകമ്പടിക്കാരെ അവിടെ നിര്‍ത്തിയ്യിട്ടു ഉടനെ നഗരത്തിലേക്ക്‌ മടങ്ങിയ്യ അദ്ദേഹം മുന്നറിയ്യിപ്പില്ലാതെ കൊട്ടാരത്തില്‍ കടന്നു.അപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച ! തന്റെ ഭാര്യ രാജികീയ്യ തല്‍പ്പത്തില്‍ ഒരു നീഗ്രോ അടിമയുമായി രമിക്കുന്നു ! ശാസമാന്‍ തരിച്ചു നിന്നു .താന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്നു പോന്നിട്ടു മണികൂറുകള്‍ അയ്യിട്ടില്ല അപ്പോള്‍ ഇതാണ് അവസ്ഥയെങ്കില്‍ സഹോദരന്റെ നാട്ടില്‍ പോയി കുറേ നാള്‍ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ എന്താകും? കോപാന്ധനായ അദ്ദേഹം ഒറ്റവെട്ടിന് രണ്ടുപേരുടെയും കഥ കഴിച്ചു.എന്നിട്ട് രാത്രി മുഴുവന്‍ യാത്ര ചെയ്തു ശഹരിയാറുടെ രാജധാനിയില്‍ എത്തി.
രാജധാനിയാകെ കമനീയമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.ഷഹരിയാര്‍ അനുജനെ സന്തോഷത്തോടെ സീകരിച്ചു. പക്ഷെ ശാസമാന്‍ ദുഖിതാനായി കാണപെട്ടു.ഭാര്യയുടെ ദുരന്തം അദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നു.യാത്രഷീണമാകാം സഹോദരന്റെ ഉത്സാഹമില്ലായിമക്ക് കാരണമെന്ന് ഷഹരിയാര്‍ ഊഹിചു.നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ശാസമാന്റെ മുഖം വിഷാദം കൂടി കൂടി വന്നു.അപ്പോള്‍ ഷഹരിയാര്‍ ചോദിച്ചു സഹോദര നിന്റെ മുഖം വിളറിയും കവിളുകള്‍ ഒട്ടിയും കാണുന്നല്ലോ.ശരീരം മെലിഞ്ഞു വരുന്നു.ഏതോ ഒന്ന് നിന്റെ മനസിനെ മതിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.
എന്റെ മനസ്സ് ശോകകുലമാണ്.എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞ ശാസമാന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് നായാട്ടിനു പോകാം നിന്റെ വിഷമം എല്ലാം മാറും.എന്ന ജേഷ്ഠന്റെ നിര്‍ദേശം അനിജനു സീകര്യമായില്ല.നായാട്ടിനു ഞാനില്ല ഉത്സാഹം തോന്നുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഷഹരിയാര്‍ തനിച്ചു യാത്രയായി.
രാജകൊട്ടാരത്തില്‍ ശാസമാന്റെ മുറിയിലെ കിളിവാതിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ പുറത്തുള്ള ഉദ്യ്യാനം കാണാം.ഉദ്ധ്യന മധ്യത്തില്‍ ഒരു തടാകമുണ്ട്‌.പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കിനിന്ന ശാസമാന്‍ ഒരു ചെറിയ ആള്‍കൂട്ടം അങ്ങോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടു. അടിമകളായ ഇരുപത്‌ പുരുഷന്‍മ്മാരും ഇരുപത്‌ സ്ത്രികളും അടങ്ങിയ്യ സംഘമായിരുന്നു അത്.അവരോടൊപ്പം ശഹരിയാരുടെ പട്ടമഹര്‍ഷിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തടാകകരയില്‍ എത്തിയ സ്ത്രിപുരുഷമ്മാര്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം അഴിച്ചു കളഞ്ഞു.അപ്പോള്‍ രാക്ജ്ജി ഉറക്കെ വിളിച്ചു .മസൂദ് ഓ.. മസൂദ് ഒരു തടിയന്‍ നീഗ്രോ ഓടി വന്നു അവരെ കെട്ടിപിടിച്ചു,
ഇരുവരും മാരകേളികളില്‍ മുഴുകി.മറ്റുള്ളവരും അവരെ അനുകരിച്ച് നേരം പുലരുവോളും രതിലീലകളിലേര്‍പ്പെട്ടു.
ഈ കാഴ്ച്ച ശാസമാന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചു.ജേഷ്ഠന്റെ അവസ്ഥ എത്ര ദയനീയം ! തീര്‍ച്ചയായും എന്റെതിനെകാളും പരിതാപകരം തന്നെ !
അങ്ങനെ വിഷമത്തിന്റെ തീവ്ര്രത്ര കുറഞ്ഞപ്പോള്‍ ശാസമാന്‍ ആഹാരം കഴിച്ചുതുടങ്ങി.നായാട്ടു കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുവന്ന ഷഹരിയാര്‍ സഹോദരന്റെ മാറ്റത്തില്‍ സന്തോഷിച്ചു.പെട്ടന്നുണ്ടായ ഈ മാറ്റത്തിനു കാരണമാഞ്ഞപ്പോള്‍ ശാസമാന്‍ പറഞ്ഞു.
"നാലു നാള്‍ മുമ്പ്‌ ഞാന്‍ ദു:ഖിച്ചത്തിന്റെ കാരണം വിശദ്ദമാക്കാം.ജേഷ്ഠന്റെ മന്ത്രി എന്നെ ഷണിക്കാന്‍ വന്നിരുന്നല്ലോ.ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പുറപെട്ടു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ജെഷ്ടന് കൊടുക്കാന്‍ ഒരു സമ്മാനം എടുത്തില്ലന്ന കാര്യം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ .ഉടനെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു ചെന്നു കിടപ്പുമുറിയില്‍ പ്രവീശിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ ഭാര്യയും അടിമയായ്യ ഒരു കാപ്പിരിയും ആലിംഗ്ഗനബതാനായി കട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്‌ രണ്ടിനേയ്യും കൊന്നിട്ടാണ് ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ദുഖതിനായിയിരുന്നത്.ഇപ്പോള്‍ ദുഖം തീര്‍ന്നതിനു കാരണം മാത്രം എന്നോട്‌ ചോതിക്കരുത്. അത് പറയാന്‍ നിവ്വിര്‍ത്തിയില്ല.
അത് കേട്ടു ഷഹരിയാര്‍ പറഞ്ഞു "അള്ളാഹുവിന്റെ നാമത്തില്‍ ഞാനാവിശ്യപെടുന്നു നീയ്യത് പറയ്യണം."
നിര്‍ബന്ധം സഹിക്കാതെ ശാസമാന്‍ ഉദ്ധ്യന മധ്യത്തില്‍ ഒരു തടാകത്തില്‍ താന്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ചയെകുറിച്ചു പറഞ്ഞു.ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുനിന്ന ഷഹരിയാര്‍ പറഞ്ഞു
"എന്റെ കണ്ണ്കൊണ്ട് കണ്ടാലെ ഞാനത് വിശ്യസിക്കു"
അതിനൊരു മാര്‍ഗം ഉണ്ട്.ജേഷ്ഠന്‍ നായാട്ടിനു പോകുന്നെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് എവിടെ ഒളിച്ചിരുന്നാല്‍ സത്യം കണ്ടുപിടിക്കാം.സഹോദരന്‍ നിര്ദേഷിച്ചു
രാജാവ്വ് നായാട്ടിനു പോകുന്നു എന്നു ദ്രരപാലകര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.സേവകര്‍ കുതിരകള്‍ക്ക് ജീനി കെട്ടി വേട്ടനായകളും പരിവാരവുമായ്യി രാജാവ്‌ നഗരത്തിനു പുറത്തേക്ക്‌ പോയി.കുറച്ചു ചെന്ന അവര്‍ ഒരു മൈതാനത്ത്‌ തമ്പടിച്ചു .കൂടാരത്തിലെക്ക് ആരെയും കടത്തിവിടരുത്‌ എന്ന്‍ അടിമകളോട്‌ പറജ്ഞിട്ടു രാജാവ്‌ വേഷം മാറി കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്നു മുറിയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു,
അന്നും രാക്ജ്ജിയുടെയും അടിമകളുടെയും കാമകൂത്തുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അത് കാണ്കെ ബോധം നശിച്ചവനെപോലെ ഷഹരിയാര്‍ വിലപിച്ചു "സഹോദര, നമ്മുക്ക് രാജ്യവും സിംഹാസനവും വേണ്ടാ.നമ്മേപോലെ വിധിയുടെ ക്രൂരതക്കിരയായ മൂന്നാതൊരാളെ കണ്ട്ടത്തുന്നത് വരെ ഈ നാട്ടില്‍ കാലു കുത്തുകയില്ല.ശാസമാന്‍ ജ്യേഷ്ട്ന്റ അഭിപ്രായത്തോട് യോചിച്ചു.ഇരുവരും കൊട്ടാരത്തിനു പിന്‍വാതിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി.രാവും പകലും നടന്നു അവര്‍ ഒരു കടല്‍കരയില്‍ എത്തി.അവിടെ ഒരു വന്‍മരം ഉണ്ടായിരുന്നു.സമീപത്തായി ചെറിയ പുല്‍തകിടിയും അതിന്റെ മധ്യത്തില്‍ തെളിനീരുറവയും കണ്ടു.വെള്ളം കുടിച്ചു ദാഹമകറ്റിയിട്ട് വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കടലില്‍ നിന്നു ഒരാരവം കേട്ടു.പെട്ടന്ന് കടലില്‍ നിന്നു കറുത്ത പുക ആകാശത്തോളം ഉയര്‍ന്നു മെല്ലെ മെല്ലെ അത് കരയിലേക്ക് നീങ്ങി.അതു കണ്ട രാജാക്കന്‍മ്മാര്‍ ഓടി മരത്തിനു മുകളില്‍ കേറിയിരുന്നു.കരയില്‍ എത്തിയ കറുത്ത പുക രൂപം മാറി ഭൂതമായിതീര്‍ന്നു.മലപോലുള്ള ഭൂതം ഭൂമി കുലുങ്ങുമാര്‍ നടന്നുവന്നു തലയ്യില്‍ ഇരുന്ന വലിയ പെട്ടി നിലത്തു വച്ചു പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്നൊരു സുന്ദരി എണീറ്റു വന്നു.
ആ സുന്ദരിയെ ഭൂതം ഏറെനേരം നോക്കിനിന്നു എന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു
"എന്റെ പ്രിയതമേ പ്രഥമരാത്രിയില്‍ എനിക്കു വശഗയായ എന്റെ പ്രിയേ! ഞാനെന്നു മയങട്ടെ"
ഭൂതം അവളുടെ മടിയില്‍ തലവച്ച് ഉറക്കം തുടങ്ങി.
സുന്ദരി മുകളിലേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന രാജക്കന്മാരെ കണ്ടു. അവള്‍ ആഗ്യം കാട്ടി "തായ്യേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോരു.ഈ ഭൂതത്താനെ ഭയപ്പെടണ്ട"തങ്ങള്‍ക്ക്‌ പേടിയാണ് ആഗ്യഭാഷ്യയിലൂടെ അറിയിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു "പറയ്യുന്നത് അനുസരിക്കുന്നത് ആണ് നല്ലത്.വേഗം താഴെ വന്നു എന്റെ കാമാര്‍ത്തി ശമിപ്പിക്കു".
യുവതിയുടെ ശ്രഗാരം കണ്ടിട്ടും പേടി മാറാത്ത അവരെ നോക്കി അവള്‍ ഭീഷിണിപ്പെടുത്തി"ഉടന്‍ തായ്യെയിര്റങ്ങില്ലെകില്‍ അള്ളാഹു വാണെ, ഞാന്‍ ഭൂതത്തിനെ വിളിച്ചുന്നര്‍ത്തും ഇയാള്‍ നിങ്ങളെ പിടിച്ചു തിന്നുകയും ചെയ്യും.
തുടര്‍ന്ന് ഓരോരുത്തരായ്യി മരത്തില്‍ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ അടുത്തുചെന്നു.അവള്‍ ആവിശ്ചപ്പെട്ട പ്രകാരം അവളോട്‌ രമിച്ചു.ഒടുവില്‍ സംതൃപ്തരായ്യ സുന്ദരി തന്റെ മാലയില്‍ കോര്‍ത്തിരുന്ന മുദ്രമോതിരങ്ങള്‍ കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇതു കണ്ടോ അഞൂറ്റി എഴുപത്ണം ഉണ്ട്.എന്നോട് ഒരു പ്രാവിഷം ശയിച്ചുട്ടുള്ളവര്‍ ഒരു മുദ്രമോതിരം തരണമെന്നാണ് വെവസ്ഥ, നിങ്ങളും ഓരോ മോതിരം എനിക്ക് തരണം".
രാജക്കന്മ്മാര്‍ മോതിരം ഊരികൊടുത്തു.സുന്ദരി തന്റെ ചരിത്രം പറഞ്ഞു കേള്‍പിച്ചു,"എന്നെ എന്റെ വിവാഹദിവസം ഈ ഭൂതം തട്ടികൊണ്ടുപോന്നതാണ്.പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ മയക്കികെടുത്തി ഏഴ് ചങ്ങലകള്‍ കൊണ്ടു പൂട്ടി കടലിനടിയില്‍ സൂഷിക്കും.അപൂര്‍വ്വമായി മാത്രമേ പുറത്ത്‌ കൊണ്ടുപോകാഉള്ളു,"പക്ഷെ പെണ്ണ് ഒരുംബിട്ടാല്‍ തടുക്കാനാവില്ല എന്ന് ഈ പൊട്ടന് അറിയില്ല" തരം കിട്ടുമ്പോള്‍ എല്ലാം ഞാന്‍ മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കും
രാജക്കന്മ്മാരുടെ അത്ഭുതത്തിനു അതിരുണ്ടായിരുന്നില്ല."കഷ്ടം !ഇവളുടെ വജ്ജന ഭൂതം അറിയുന്നില്ലല്ലോ.ഗംഗനചാരിയായ ഭൂതത്തിനു ഇത്തരമൊരമിളി പിണയാമെങ്കില്‍ പാവം മനുഷ്യരായ നമ്മുടെ വിധിയില്‍ ദുഖിക്കാനില്ല" അവര്‍ ആശ്യസിച്ചു,തുല്ല്യ ദു:ഖിതാനായ മൂന്നമനെ കണ്ടത്തിയോടെ അവര്‍ക്ക്‌ ഹൃദയലാഘവം വന്നു. രണ്ടുപേരും അവരവരുടെ രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.
ഷഹരിയാര്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ ചെന്ന് തന്റെ പത്നിയുടെയും അവളോടപ്പം ഉദ്യ്യനത്തിലെ ക്രീടകളില്‍ പങ്കാളികലായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഗളച്ചേദം നടത്തി.അന്നു മുതല്‍ കന്യകയായ ഓരോ യുവതിയെ തന്റെ അന്ദ:പുരത്തില്‍ എത്തിക്കണമെന്നു മന്ത്രിയെ ശട്ടംകെട്ടി.രാത്രി അവളുടെ കന്യകാത്യം നശിപ്പിക്കുകയും പുലര്‍ച്ചെ അവളെ വധിക്കുകയും ചെയ്തതു.ഇങ്ങനെ നീണ്ട മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു.നാട്ടില്‍ ഭയത്തിന്റെ കരിനിഴല് വീണു കന്യകമാരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവന്നു കുറെ മാതാപിതാക്കള്‍ പെണ്മക്കള്മായി നാട് വിട്ടുപോയി. ഒടുവില്‍ നാട്ടില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിപോലും അവിശേഷിച്ചില്ല.
മന്ത്രിക്ക് ഉള്കണ്ടയായി.രാജാവിന് കാഴ്ചവക്കാന്‍ കന്യകയില്ല.രാജകോപം ഭയന്ന് അയാള്‍ സ്വതം ഭവനത്തില്‍ എതികര്‍ത്തമൂടനായി ഇരുന്നു. ആ മന്ത്രിക്ക് രണ്ടു പെണ്‍മക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.മൂത്തവള്‍ ഷഹറാസാദ്, ഇളയവള്‍ ദുനിയാസാദ്, രണ്ടുപേരും ഒന്നിനൊന്നു സുന്ദരികള്‍ ആയിരുന്നു.മൂത്ത ക്കുട്ടി ഷഹറാസാദാകട്ടെ അറിവിലും പഠിപ്പിലും ഒന്നാമതായിരുന്നു.അവള്‍ വായിക്കാത്ത പുസ്തകങള്‍ ഇല്ല.അവള്‍ക്ക്‌ അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത കഥകളില്ല.ആയിരം കഥാ ഗ്രന്തങള്‍ അവള്‍ക്ക്‌ സ്വതമായ്യി ഉണ്ടായിരുന്നു.അന്നുവരെ ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ രാജക്കന്മ്മാരുടേയും ചരിത്രം അവള്‍ക്ക്‌ അറിയാമായിരുന്നു,സുന്ദരമായി കഥ പറയുവാനും മധുരമായി കവിത ചൊല്ലുവാനും ഷറാസാദിനറിയ്യാം.ദു:ഖിചിരുന്ന പിതാവിനോട് ഷഹറാസാദ് എന്താണ് കാര്യം എന്ന് ചോദിച്ചു. പിതാവ് അവളോട്‌ കാരണം പറഞ്ഞു."മകളുടെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു"അതു സാരമില്ല ,അല്ലാഹുവിന്റെ കൃപകൊണ്ടു ഞാനൊരു പരിഹാരമുണ്ടാക്കാം രാജാവിന്റെ ഇന്നത്തെ ഭാര്യ ഞാനാകാം. ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നാലും വധിക്കപെട്ടാലും അതു മുസ്ലിം പെണ്‍കുട്ടികളുടെ മോചാനത്തിനു കാരണമാകും.അവരുടെ ദുരിതത്തിനു അദ്ധ്യമുണ്ടാകും"
മകള്‍ പറജ്ഞത് പിതാവിന് ബോത്യ്യമായില്ല. "സര്‍വ്വശക്കതന്‍ നിനക്ക് തുണയായിരിക്കട്ടെ.പക്ഷെ .ഇങ്ങനെ ഒരു അത്യപത്തില്‍ ചെന്നു ചാടാന്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ അനുവതിക്കില്ല.
ഷഹറാസാദ് തന്റെ നിശ്ചയം ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ അദേഹംപറഞ്ഞു
"നിന്റെ വാക്കുകള്‍ കൊല്‍ക്കുമ്പോള്‍ കഴുതയുടെ വാക്ക് കേട്ട കാളയുടെ കഥയാണ് എനിക്കോര്‍മ്മ വരുന്നത് ആ കഥ കേട്ടോളു........